5. rocznica kanonizacji św Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, Sanktuarium św. Jana Pawła II, 19 IX 2014


5. rocznica kanonizacji św Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, Sanktuarium św. Jana Pawła II, 19 IX 2014

 

 

1. [Jezus] „przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich Jezus: «Pójdźcie za Mną a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi». A natychmiast porzuciwszy sieci poszli za Nim” (Mk 1,16-18).

 

Drodzy bracia i siostry! Historia, opisana przez św. Marka Ewangelistę, jaka wydarzyła się nad Jeziorem Genezaret, powtarza się nieustannie w ciągu dziejów świata. Pan Jezus staje na brzegu naszego życia i kieruje do nas swoje słowa: "Pójdźcie za Mną". Od człowieka, od jego wolnej woli zależy, jaką da odpowiedź. Piotr i Andrzej nie zastanawiali się długo, ale – jak mówi św. Marek – „natychmiast” zostawili swoje sieci i poszli za Jezusem. Zostawili dotychczasowe swoje życie: rodzinę i przyjaciół, obowiązki i zajęcia. Chodzili z Panem Jezusem przez trzy lata, a On uczył ich swojej Ewangelii miłości i uczynił ich rybakami ludzi.

 

2. «Pójdźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi»! Moi drodzy! To wezwanie słyszą uczniowie Chrystusa poprzez wieki i zadają sobie pytanie, jak na nie odpowiedzieć. Wezwanie Chrystusa usłyszał św. Zygmunt Szczęsny Feliński w połowie XIX wieku. Urodził się w 1822 roku w Wojutynie na Podolu. W dzieciństwie stracił ojca, a gdy miał 16 lat jego matka została aresztowana za działalność konspiracyjną i zesłana na Sybir.

 

Zygmunt Szczęsny Feliński nie załamał się. Ukończył studia matematyczne w Moskwie, a potem został nauczycielem i wychowawcą synów Zenona Brzozowskiego. Odważnie poszedł za Chrystusem, kiedy w Paryżu czuwając przy umierającym Juliuszu Słowackim usłyszał głos Mistrza z Nazaretu: "Pójdź za Mną". Pozwolił Jezusowi prowadzić się przez Seminarium Duchowne w Żytomierzu i Petersburgu. Potem jako profesor teologii i ojciec duchowny w seminarium w Petersburgu odkrył szczególny charyzmat: wrażliwość na sieroty i ludzi opuszczonych. Założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu powierzył szczególną misję opiekowania się sierotami i ludźmi samotnymi, chorymi i opuszczonymi.

 

3. W 1862 roku został mianowany arcybiskupem warszawskim. Matce Bożej Częstochowskiej powierzył swoje pasterzowanie w Warszawie. Zapalał wiernych do wewnętrznej odnowy. Otwierał kościoły pozamykane przez zaborcę rosyjskiego. Kiedy wybuchło powstanie styczniowe w 1863 roku stanął w obronie ludności Warszawy. Napisał list do cara, w którym wzywał go, aby uczynił "Polskę narodem niepodległym".

 

Zygmunt Szczęsny Feliński, jako arcybiskup Warszawy był wielkim świadkiem wiary i duszpasterskiej miłości w czasach bardzo trudnych dla narodu i Kościoła w Polsce. Gorliwie dbał o duchowy wzrost wiernych i pomagał ubogim i sierotom. Przed wybuchem powstania styczniowego w 1863 roku ostrzegał przed niepotrzebnym rozlewem krwi. Jednak gdy powstanie się rozpoczęło i gdy nastąpiły represje, odważnie stanął w obronie uciśnionych. Z rozkazu cara został wygnany ze swojej diecezji i dwadzieścia lat spędził w Jarosławiu nad Wołgą. Nigdy już nie mógł powrócić do swojej diecezji. Zmarł w Krakowie w 1895 r. Pochowano go najpierw na Rakowicach, potem przewieziono do Dźwiniaczki. Ostatecznie spoczął w katedrze warszawskiej.

 

4. Moi drodzy! Św. Zygmunt Szczęsny Feliński mówi dziś do nas o tym, że my również możemy wybrać Chrystusa i całym życiem pełnić wolę Bożą. Zachęca nas do całkowitego posłuszeństwa Bogu i Jego przykazaniom. Uczy prostoty i ubóstwa, wierności i całkowitego oddania się Panu Jezusowi.

 

Niech będzie dla wszystkich patronem uczciwości i gorliwości w służeniu wspólnej sprawie, niech będzie dla nas wzorem dobroci i wierności. Amen. 

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: