Bazylika de Nuestra Señora del Rosario Chiquinquirá, 21 de febrero de 2010


Basílica de Nuestra Señora del Rosario

Chiquinquirá, 21 de febrero de 2010

Lecturas: Deuter. 26, 4-10; Rom 10, 8-13; Lucas 4, 1-13

 

Queridas hermanas y hermanos,

 

1. Me encuentro muy conmovido por poder estar aquí hoy con vosotros para celebrar la eucaristia en el santuario de Nuestra Señora del Rosario en Chiquinquirá. Le agadezco a Dios que en los últimos veinticuatro años me ha sido dada la oportunidad de regresar a este lugar tan particular, elegido por la Virgen María, la madre de Jesucristo. Hasta aquí llegan a visitarla las hijas e hijos de la creyente nación colombiana para dedicarle a su cautela sus alegrías y sus preocupaciones, sus congojas y sus esperanzas.

Tengo en memoria el día 3 (tres) de julio de 1986 (mil novecientos ochenta y seis). Aquel día el Padre Santo Juan Pablo II, durante su visita en Colombia, visitó Chiquinquirá. Llegó hacia aquí para rendirle homenaje a la Virgen del Rosario. Vino hacia aquí porque éste es el sitio donde desde hace cuatro siglos y medio la Virgen está presente en la vida de sus seguidores y creyentes en su hijo, crucificado y resucitado Nuestro Señor. En aquel tiempo le acompañaba al Santo Padre como su secretario. Hoy vengo como el pastor de la Iglesia de Cracovia. Les traigo los saludos de parte de toda la Iglesia polaca. También les aporto la bendición del santuario de la Virgen de Częstochowa. Nosotros, igual que Vosotros, le dedicamos el amor a la Madre del Cristo.

 

Recuerdo la homilia de Juan Pablo II promulgada durante la misa que se celebró en la puerta del santuario en Chiquinquirá. Realmente, se trataba de un diálogo de Su Santidad con la Virgen. Él le dedicó a Ella toda su vida y su servicio. Él le dijo simplemente: "Todo tuyo" - Totus Tuus. Permítanme que les recuerde en esta ocasión sólo un fragmento de aquella conversación-oración: „Aquí en Chiquinquirá quisiste, oh Madre, disponer para siempre tu morada. Durante cuatro siglos, tu presencia vigilante y valerosa ha acompañado ininterrumpidamente a los mensajeros del Evangelio en estas tierras para hacer brotar en ellas, con la luz y la gracia de tu Hijo, la inmensa riqueza de la vida cristiana. Bien podemos repetir hoy, recordando las palabras de mi venerado predecesor el Papa Pío XII, que "Colombia es jardín mariano, entre cuyos santuarios domina, como sol entre las estrellas, Nuestra Señora de Chiquinquirá".

 

Amadísimos hermanos y hermanas - seguía el Papa - Al cumplirse el cuarto centenario de la Renovación de esta venerada imagen, me sumo gozosamente a vosotros en esta peregrinación de fe y de amor. He venido a este lugar a postrarme a los pies de la Virgen, deseoso de confortaros en la fe, esto es, en la verdad de Jesucristo, de la cual forma parte la verdad de María y la verdadera devoción hacia Ella. Quiero también orar con vosotros por la paz y la prosperidad de esta amada nación, ante Aquella que proclamáis Reina de la Paz y que con afecto filial invocáis como Reina de Colombia" (n. 2).


2. Hermanas y hermanos, hece unos días comenzamos el camino de preparación espiritual - La Cuaresma - que nos dirige hacia el reencuentro con nuesto resucitado Señor. No es un camino fácil. Nos lleva por el desierto, es decir, es una prueba en la que cuentan las sólo las cosas más importantes. En la vida cotidiana nos ocupan muchas cosas, oimos muchas voces, nos asechan muchos ansias, que nos distraen y desconcentran de lo que realmente importa. Y es Dios, nuestro Señor y Creador, quien es el más importante, de quien procedemos y a quien nos dirigimos. Su santa voluntad es lo que importa, al igual que lo importante es responder con amor a su amor.

 

Nuestro compañero más importante en el camino por el desierto es Jesucristo. Es Él quien experimentó la tentanción de defraudar la misión que le había sido regalada por la voluntad de su padre y estuvo a punto de concentrarse en si mismo. El maligno del diablo le tentaba con estas palabras: "Si tú eres el hijo del Dios, haz que esta piedra se convierta en pan". Jesús tenía el poder de multiplicar el pan. Lo repartía entre los hambrientos. Pero nunca se aprovechó de ese poder, no lo utilizó para su provecho, sino para los demás, señalando que es él quien es el pan vivo. Por eso su respuesta fue: "No solo de pan vive el hombre".

Otra tentación fue muy atractiva: gobernar en todos los reinos del mundo. El precio, sin embargo, pareció inadmitible, aunque sí aparentemente fácil: "Si te arrodillas y me rindes honor, todo será tuyo". Jesús se convirtió en el rey del universo, pero eligió otro camino. Era un camino de humildad, sufrimiento y crucifixión. Era un camino de obediencia al Padre. El hombre, creado a la semejanza de Dios, poseedor de la soberbia del hijo de Dios, tal vez debería inclinar la cabeza solo delante de Dios. Jesús respondio claramente: "A tu Dios saludarás y a Él le servirás". He aquí donde se hallan los cimientos de la vida de cada uno de nosotros.

Al final la tercera tentación: "Si tú eres el hijo de Dios, salta al precipicio", ya que sabes que no te va a pasar nada. Jesús no pudo tratar así a su Padre. En el jardín de Getsemani sufría el calvario y sentía la muerte acercándose, pero lo más importante para él era cumplir con la voluntad de su Padre. De allí su última respuesta que dirige al tentador: „No someterás a prueba a tu Señor". A Dios no se le puede condicionar. A Él hay que confiarle. Al Dios le debemos depositar nuestro destino. Esa es la enseñanza de Jesucristo.


3. Al principio del período de La Cuaresma se dirige a nosotros san Pablo Apóstol. Y dice: "La palabra está cerca de ti, en tu boca, en tu corazón. Y ésta es la palabra de la fe que difundimos. Si, entonces, con tus palabras confiesas que Jesucristo es tu Señor, y en lo profundo de tu corazón crees que Dios le resucitó, serás absuelto". Cada cristiano, cada alumno de Cristo es un hombre de fe. Creer significa aceptar todo lo que Dios nos había revelado sobre él y sobre sus planes de absolución del hombre. En el centro de nuestra fe se halla la resurrección de Jesucristo. Nosotros creemos profundamente que con el poder de su resurrección, Él ha superado el mal y la muerte, y nos ha sacado del mundo opaco de la muerte.

 

Creer significa confiar en Dios, depositar en sus manos nuestro destino. Creer es seguir a Jesús, identificarse con él y con su misión, creer significa vivir como Jesucristo. Amar como Jesucristo, cumplir la voluntad divina como Él lo hizo. Esa es la tarea de cada uno de sus seguidores. El período de La Cuaresma debe recordarnos de este ideal.

San Pablo destaca el papel del corazón en nuestra actitud frente a Dios. Deberíamos expresar nuestra fe con el lenguaje, pero el Dios se fija, ante todo, en lo más profundo de nuestro ser, en lo más íntimo, en lo que nosotros llamamos: el corazón. Éstas son otras tareas de La Cuaresma: dedicarle al Señor nuestro intacto corazón, que ama y está libre de todo lo que no le lleva hacia el amor.


4. Queridas hermanas y hermanos, se aproxima el quinto aniversario de la ausencia del Papa Juan Pablo II. A lo largo de los treinta y nueve años, durante los cuales he estado a su lado, he podido observar su oración y trabajo, su servicio a la Iglesia en Cracovia y luego en el mundo entero. He sido testigo de su santidad, su entrega incondicional a Dios, su insuperable servicio. Él le entregó a Jesucristo su corazón entero, por eso aclamaba el evangelio en todos los continentes.

 

Hoy esperamos el momento de llevar a este gran servidor de Dios a los altares. Así podrá ser, aún más, nuestro compañero de viaje. Nos ayudará a descifrar las señales presentes en el mundo contemporáneo y enfrentar nuevos desafíos. Él, al comenzar su pontificado, se dirigía a los demás: „¡No tengáis miedo de acoger a Cristo y de aceptar su potestad! (...) ¡No temáis! ¡Abrid, más todavía, abrid de par en par las puertas a Cristo! (...) Permitid que Cristo hable al hombre. ¡Sólo El tiene pala­bras de vida, sí, de vida eterna!" (22 X 1978, n. 5). Estas palabras siguen siendo vigentes. Tomémoslas como su regalo y el deber por cumplir.

 

Stanislaw Cardenal Dziwisz

Arzobispo de Cracovia

 

 

Basílica de Nuestra Señora del Rosario

Chiquinquirá, 21 de febrero de 2010

Lecturas: Deuter. 26, 4-10; Rom 10, 8-13; Lucas 4, 1-13

 

Drodzy Bracia i Siostry!

 

1. Z wielkim wzruszeniem sprawuję dzisiaj razem z wami Eucharystię w Sanktuarium de Nuestra Señora del Rosario w Chiquinquirá. Dziękuję Bogu, że po dwudziestu czterech latach mogłem powrócić do tego szczególnego miejsca, wybranego przez Maryję, Matkę Chrystusa. To tutaj przychodzą do Niej synowie i córki wiernego narodu kolumbijskiego, aby Jej powierzać wszystkie swoje sprawy, swoje radości i bóle, swoje niepokoje i nadzieje.

 

Pamiętam dzień 3 lipca 1986 roku. Wtedy to Ojciec Święty Jan Paweł II podczas swojej lipcowej podróży apostolskiej do Kolumbii zawitał również do Chiquinquirá. Przybył tu, by pokłonić się Virgen del Rosario. Przybył, bo przecież właśnie tutaj od czterech i pół wieku jest ona szczególnie obecna w życiu wiary uczniów Jej Syna, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana. Towarzyszyłem wtedy Ojcu Świętemu jako jego sekretarz. Dziś przybywam jako pasterz Kościoła krakowskiego. Przywożę wam serdeczne pozdrowienia od całego Kościoła polskiego. Przywożę wam pozdrowienia z sanktuarium de la Virgen de Czestochowa. Razem z wami podzielamy miłość do Matki Chrystusa.

 

Pamiętam homilię wygłoszoną przez Jana Pawła II podczas Mszy świętej przed sanktuarium w Chiquinquirá. Właściwie było to dialog Papieża z Matką. On zawierzył Jej całe swoje życie i posługę pasterską. On powiedział Jej po prostu: „Cały Twój" - Totus Tuus. Pozwólcie, że przypomnę dzisiaj tylko jeden fragment z tamtej wzruszającej rozmowy i modlitwy: „Aquí en Chiquinquirá quisiste, oh Madre, disponer para siempre tu morada. Durante cuatro siglos, tu presencia vigilante y valerosa ha acompañado ininterrumpidamente a los mensajeros del Evangelio en estas tierras para hacer brotar en ellas, con la luz y la gracia de tu Hijo, la inmensa riqueza de la vida cristiana. Bien podemos repetir hoy, recordando las palabras de mi venerado predecesor el Papa Pío XII, que "Colombia es jardín mariano, entre cuyos santuarios domina, como sol entre las estrellas, Nuestra Señora de Chiquinquirá".

Amadísimos hermanos y hermanas - kontynuował Papież - Al cumplirse el cuarto centenario de la Renovación de esta venerada imagen, me sumo gozosamente a vosotros en esta peregrinación de fe y de amor. He venido a este lugar a postrarme a los pies de la Virgen, deseoso de confortaros en la fe, esto es, en la verdad de Jesucristo, de la cual forma parte la verdad de María y la verdadera devoción hacia Ella. Quiero también orar con vosotros por la paz y la prosperidad de esta amada nación, ante Aquella que proclamáis Reina de la Paz y que con afecto filial invocáis como Reina de Colombia" (n. 2).

 

2. Bracia i siostry, kilka dni temu rozpoczęliśmy wielkopostną drogę prowadzącą do spotkania ze zmartwychwstałym Panem. Nie jest to droga łatwa. Prowadzi przez pustynię, a więc miejsce próby, gdzie liczą się tylko rzeczy istotne. W życiu codziennym towarzyszy nam zwykle wiele spraw, wiele głosów, wiele pragnień, które mogą nas rozpraszać i odwracać naszą uwagę od tego, co najważniejsze. A najważniejszy jest Bóg, nasz Stwórca i Pan, od którego wyszliśmy i do którego wszyscy zmierzamy. Najważniejsza jest Jego święta wola. Najważniejsze jest, byśmy na Jego miłość odpowiadali miłością.

Najważniejszym Towarzyszem drogi przez pustynię jest Jezus Chrystus. On sam doświadczył pokusy, by się sprzeniewierzyć swojej misji spełnienia woli Ojca i skoncentrować się tylko na sobie. Diabeł podsunął Mu chytrze myśl: „Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, żeby się stał chlebem". Jezus miał władzę rozmnażana chleba. Karmił rzesze głodnych. Ale nigdy nie korzystał z tej władzy dla siebie, lecz dla innych, by dać im znak, że On jest Chlebem Żywym. Dlatego odpowiedź brzmiała: „Nie samym chlebem żyje człowiek".

 

Druga pokusa była nęcąca: panować nad wszystkimi królestwami świata, ale cena była nie do przyjęcia, choć wydawała się łatwa: „Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje". Jezus został Królem wszechświata, ale wybrał inną drogę. Była to droga pokory, cierpienia i śmierci krzyżowej. Była to droga posłuszeństwa Ojcu. Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże, obdarzony godnością dziecka Bożego, może i powinien się kłaniać tylko samemu Bogu. Jezus poddany pokusie powiedział jasno: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jem samemu służyć będziesz". Oto fundament życia każdego z nas.

 

I wreszcie trzecia pokusa: „Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół", bo przecież masz gwarancję, że nic Ci się nie stanie. Jezus nie mógł tak postępować ze swoim Ojcem. W Ogrodzie Getsemani przeżywał udrękę w obliczu zbliżającej się męki i śmierci, ale najważniejsze było spełnienie woli Ojca. Stąd ostatnia odpowiedź przekazana kusicielowi: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego". Bogu nie możemy stawiać warunków. Bogu powinniśmy zaufać. Bogu powinniśmy zawierzyć nasz los. Takiej postawy uczy nas Jezus Chrystus.

 

3. Na początku drogi wielkopostnej przemawia dziś do nas św. Paweł Apostoł. Mówi: „Słowo jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim. A jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swymi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych, osiągniesz zbawienie". Każdy chrześcijanin, każdy uczeń Jezusa jest człowiekiem wiary. Wierzyć to znaczy przyjąć to wszystko, co Bóg objawił nam o sobie i o swoich planach zbawienia człowieka. W centrum naszej wiary jest zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Wierzymy głęboko, że mocą swego zmartwychwstania odniósł On ostateczne zwycięstwo nad złem i śmiercią i że wyprowadził nas wszystkich z mrocznej krainy śmierci.

 

Wierzyć to także znaczy zaufać Bogu, powierzyć Mu nasz los. Wierzyć to znaczy pójść za Jezusem, utożsamić się z Jego osobą i Jego misją. Wierzyć to znaczy żyć jak Jezus, kochać jak Jezus, spełniać wolę Bożą jak On. Oto jakie zadanie staje przed każdym Jego uczniem. Okres Wielkiego Postu ma nam pomóc w odświeżeniu tego ideału.

 

Święty Paweł podkreśla rolę serca w naszej postawie wobec Boga. Powinniśmy go wyznawać językiem, ale Bogu zależy przede wszystkim na tym, co w nas najgłębsze, co najbardziej osobiste, a co nazywamy sercem człowieka. Oto kolejne zadanie wielkopostne: oddanie Panu naszego serca czystego, kochającego, wolnego od wszystkiego, co nie prowadzi do Miłości.

 

4. Drogie siostry, drodzy bracia, zbliża się piąta rocznica odejścia do domu Ojca Czcigodnego Sługi Bożego Jana Pawła II. Pozostając u jego boku przez trzydzieści dziewięć lat, byłem świadkiem jego modlitwy i pracy, jego służby Kościołowi krakowskiemu, a potem Kościołowi powszechnemu. Byłem świadkiem jego świętości - jego bezgranicznego zawierzenia Bogu, jego niezmordowanej służby. On całe swe serce oddał Jezusowi, dlatego głosił Jego Ewangelię na wszystkich kontynentach.

 

Dziś oczekujemy chwili wyniesienia Czcigodnego Sługi Bożego do chwały ołtarzy. W ten sposób jeszcze bardziej będzie towarzyszem naszej drogi. Będzie nam pomagał odczytywać nowe znaki czasu we współczesnym świecie i stawiać czoło nowym wyzwaniom. Na początku swego pontyfikatu wołał do całego świata: „¡No tengáis miedo de acoger a Cristo y de aceptar su potestad! (...) ¡No temáis! ¡Abrid, más todavía, abrid de par en par las puertas a Cristo! (...) Permitid que Cristo hable al hombre. ¡Sólo El tiene pala­bras de vida, sí, de vida eterna!" (22 X 1978, n. 5). Słowa te są nadal aktualne. Przyjmijmy je jako dar i jako zadanie.

Amen.

 

Stanislaw Cardenal Dziwisz

Arzobispo de Cracovia

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: