Centrum Jana Pawła II, 2. rocznica beatyfikacji JP II, poświęcenie ołtarza w dolnym kościele, 1 V 2013


Centrum Jana Pawła II "Nie lękajcie się!", 1 V 2013

II rocznica beatyfikacji JP II, poświęcenie ołtarza w dolnym kościele


Wprowadzenie


Drogi Księże Biskupie Janie, Drodzy Księża,
Drogie Siostry zakonne,
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!


Witam i pozdrawiam Was wszystkich uczestniczących w tej Eucharystii. Sprawujemy ją w niezwykłym miejscu, które będzie sercem wznoszonego tutaj Centrum Jana Pawła II.  Sprawujemy ją w szczególnych okolicznościach: w drugą rocznicę beatyfikacji Jana Pawła II uroczyście poświęcamy ołtarz, na którym składamy Bogu tę Najświętszą Ofiarę.


Serca nasze wypełnia radość i wdzięczność dla Boga za dar beatyfikacji i za Jego błogosławieństwo w naszym trudzie budowy Centrum Jana Pawła II.    Jesteśmy wdzięczni także tym, którzy modlitwą i ofiarą wspierają to wielkie dzieło. Dla nich i ich bliskich prosimy Boga o wszelkie potrzebne  łaski.


We wspomnienie św. Józefa, rzemieślnika, naszą modlitwą ogarniamy również wszystkich pracujących, by mieli pracę i byli sprawiedliwie za nią wynagradzani.

 

Drodzy Bracia i Siostry!

 

1. Dzisiaj, w drugą rocznicę beatyfikacji Ojca Świętego Jana Pawła II, sięgamy do Ewangelii z jego liturgicznego wspomnienia (22 października – dzień inauguracji pontyfikatu 1978). Jest ona zapisem ważnej rozmowy, jaką zmartwychwstały Jezus przeprowadził z apostołem Szymonem Piotrem, którego chciał ustanowić fundamentem, opoką swojego Kościoła.

 

Po raz pierwszy swój zamiar wobec Szymona Jezus wyraził w okolicach Cezarei Filipowej. W odpowiedzi na wyznanie wiary Apostoła: „Ty jesteś Mesjasz [Chrystus], Syn Boga żywego”, powiedział: „Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony. […] Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 16-18).


Rozmowę nad Jeziorem Tyberiadzkim poprzedził cudowny połów ryb przez siedmiu uczniów, którzy po wydarzeniach Wielkiego Tygodnia w Jerozolimie, po męce, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, powrócili do Galilei. Powrócili do swoich zajęć.
Jezus znał wiarę Szymona Piotra. Teraz chciał przygotować jego serce do podjęcia specjalnej służby, do wypełnienia pasterskiego zadania w Kościele – w wielkiej wspólnocie uczniów ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana, która z czasem miała obejmować wszystkie narody, kultury i języki. Pan Jezus, po spożyciu przez rybaków śniadania, zapytał Apostoła o rzecz najważniejszą. Zapytał go o miłość. Zapytał go w sposób niezwykły, uroczysty, bo aż trzykrotnie: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?”. „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?”. Trzykrotna odpowiedź była identyczna: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”.

 

„Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Szymon Piotr zdawał sobie sprawę z własnych słabości. Po trzykrotnym zaparciu się Mistrza w noc Jego męki stał się bardziej pokornym. Może dlatego przy trzecim pytaniu zasmucił się myśląc, że Jezus mu niedowierza. Ale za każdym razem usłyszał słowa, które świadczyły o tym, że Jezus mu ufa, że liczy na niego. Usłyszał: „Paś baranki moje”. „Paś owce moje” (por. J 21, 15-17).

2. 16 października 1978 roku metropolita krakowski, kardynał Karol Wojtyła, usłyszał w Kaplicy Sykstyńskiej słowa Jezusa: „Paś owce moje”. Te słowa związane były z wyborem, jakiego dokonali kardynałowie zebrani na konklawe, powołując na Stolicę św. Piotra pasterza „z dalekiego kraju”. Wielu z nas pamięta przełom, jaki się wtedy dokonał, otwierając drogę do wielkich zmian, które miały nastąpić w świecie. Nie ulega chyba wątpliwości, że Jan Paweł II wniósł istotny wkład w obalenie zakłamanego i totalitarnego systemu komunistycznego w Europie Środkowo-Wschodniej, zniewalającego narody, odbierającego człowiekowi wiarę w Boga, a więc odcinającego go od źródeł i korzeni, pozbawiającego go fundamentu.

 

Jan Paweł II nie miał żadnej armii. Nie dysponował zbrojną siłą. Jego orężem była Ewangelia i zawarta w niej prawda o Bogu i człowieku, stworzonym na obraz i podobieństwo Boże, a więc powołanym do miłości i do życia w Bogu. Przez cały swój pontyfikat Ojciec Święty głosił niezmordowanie Ewangelię.

3. Od dnia odejścia Jana Pawła II do domu Ojca minęło już osiem lat. Nadal jednak jesteśmy świadkami jego niezwykłej obecności w wierze i w życiu współczesnego Kościoła. Dla milionów chrześcijan na całym świecie jest on przewodnikiem w przeżywaniu Ewangelii, w stawianiu czoła problemom i wyzwaniom naszej epoki.

 

Uświadomiliśmy sobie w Krakowie, że naszym przywilejem i obowiązkiem jest zachować, pogłębiać i rozwijać nauczanie Jana Pawła II i jednocześnie przekazać ten dar następnym pokoleniom. Dlatego realizujemy ambitny projekt, wznosząc Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”. Jest to nie tylko materialna, ale przede wszystkim duchowa inwestycja. Pragniemy, aby w Centrum formowali się nowi ludzie na wzór Jana Pawła II; ludzie, którzy chcą służyć Kościołowi i społeczeństwu.

 

Dzieło, któremu na imię Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”, wpisuje się w dzieło nowej ewangelizacji. Zależy nam na tym, by wychodzić ludziom naprzeciw, podobnie jak błogosławiony Papież. Chcemy docierać do szukających prawdy i sensu życia. Chcemy docierać do obojętnych i wątpiących, pokazując im, że warto postawić na Chrystusa, że warto i trzeba na Nim budować, bo tylko On ma słowa życia wiecznego.

4. Dzisiaj, w drugą rocznicę beatyfikacji Ojca Świętego Jana Pawła II, w dolnym kościele jego centrum możemy uroczyście poświęcić ołtarz z relikwią krwi Błogosławionego. Ten ołtarz z jego relikwią w krypcie kościoła będzie nam zawsze przypominał, że dziedzictwo wiary, świętości i nauczania Jana Pawła II jest dla nas niejako opoką, fundamentem, punktem odniesienia w dziele ewangelizacji.
Drodzy bracia i siostry! Kiedy uczestniczycie we Mszy świętej, kapłan po ofiarowaniu chleba i wina, wzywa was do modlitwy, aby Bóg, Ojciec wszechmogący, przyjął jego i waszą Ofiarę.  Prosicie więc: „Niech Pan przyjmie Ofiarę z rąk twoich na cześć i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego”.

 

Poświęcamy ołtarz, aby na nim kapłan składał Ofiarę, która jest także waszą Ofiarą. Jest waszą, gdyż zawsze jest składana za was, na wasz pożytek, dla waszego zbawienia. Do tego ołtarza powinniście więc przychodzić możliwie często, a przynajmniej w niedziele i święta, aby uczestniczyć w waszej Ofierze. Przychodźcie ze swoimi dziećmi, tymi jeszcze na rękach czy już dorastającymi. Pan Jezus czeka na nie, by je przytulić do swego serca i pobłogosławić.

5. Przeżywamy Rok Wiary, ogłoszony jeszcze przez Ojca Świętego Benedykta XVI, który w obliczu słabnących sił postanowił służyć Kościołowi swoją modlitwą, milczeniem i cierpieniem. Jesteśmy mu za to szczerze wdzięczni. Radujemy się równocześnie z pontyfikatu Papieża Franciszka, który zdobywa sobie ludzkie serca swoją pokorą, ubogim i prostym stylem życia. Jak sam powiedział, kardynałowie zebrani na konklawe, znaleźli go niemal „na końcu świata”, w dalekiej od Europy Argentynie. Ale przecież Kościół jest jeden i wszyscy stanowimy jedną i bliską sobie wspólnotę. Kościół daje światu przykład uniwersalizmu, gromadząc wszystkie ludy i narody. W Kościele wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami, bo jesteśmy braćmi i siostrami Jezusa Chrystusa, bo jesteśmy dziećmi jednego Boga, naszego Stwórcy i Pana.

6. Jak wspomniałem we wprowadzeniu do Mszy świętej, dzisiaj przypada wspomnienie św. Józefa, rzemieślnika,  patrona ludzi pracy. Dlatego przez jego wstawiennictwo zanosimy gorącą modlitwę do Boga Stwórcy, Ojca i Odkupiciela. Tak jak wraz z pielgrzymami z Polski zanosił ją Ojciec Święty Jan Paweł II podczas Mszy świętej, odprawionej w Ogrodach Watykańskich w dniu 1 maja 1980 roku. „Niech [Bóg] błogosławi naszej pracy, aby nie szła na marne, aby budowała życie ludzkie, życie wszystkich pokoleń, aby służyła wspólnocie rodzin, aby pomagała w wychowaniu młodzieży, aby tworzyła dobrobyt Narodu, aby umacniała jego miejsce wśród wszystkich narodów świata” (Jan Paweł II, Nauczanie III,1 s. 438).

Drodzy bracia i siostry!

 

Niech zwieńczeniem naszej wspólnej refleksji będą słowa Benedykta XVI z Mszy świętej beatyfikacyjnej: „Błogosławiony jesteś umiłowany Papieżu Janie Pawle II, ponieważ uwierzyłeś. Prosimy, byś nadal umacniał z nieba wiarę Ludu Bożego. Wiele razy z tego Placu i tego Pałacu błogosławiłeś nas! Dziś, prosimy Cię: Ojcze Święty pobłogosław nam!”  Amen.

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: