Diakonat-Katedra na Wawelu 8.05.2008


Diakonat-Katedra na Wawelu 8.05.2008 r.

Uroczystość św. Stanisława BM


Czytania: Dz 20,17-18a.28-32; Rz 8,31b-39; J 10,11-16

 

Wstęp

 

Czcigodni Księża Przełożeni naszego Seminarium Duchownego, drodzy bracia kapłani, Gaude Mater Polonia, prole fecunda nobili - Wesel się Polsko cała, Matko szlachetnych ludzi! Dziś ten hymn ku czci św. Stanisława Biskupa i Męczennika brzmi szczególnie podniośle w naszych uszach. Oto, w Katedrze Wawelskiej jesteśmy świadkami wielkiego wydarzenia święceń diakonatu. Ci młodzi kandydaci do kapłaństwa, w obecności wspólnoty wiernych, potwierdzą szczerą wolę służenia Chrystusowi i Ludowi Bożemu jako diakoni Kościoła świętego. Przybyli do katedry, by przed ołtarzem Ojczyzny, gdzie znajdują się relikwie naszego Patrona, św. Stanisława, wypowiedzieć sakramentalne "przyrzekam" i otrzymać moc Ducha Świętego w święceniach diakonatu. Otoczmy ich naszą modlitwą prosząc miłosiernego Boga, aby sakrament, który za chwilę przyjmą upodobnił ich całkowicie do Chrystusa Sługi i napełnił mocą do dawania świadectwa o miłości Chrystusowej.

Homilia

 

l. "Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na oku za wielu" (Mk 10,45). Drodzy kandydaci do diakonatu! Słowa Pana Jezusa z Ewangelii św. Marka na temat przełożel1stwa jako służby odczytujemy dziś w kontekście tajemnicy sakramentu kapłaństwa na stopniu diakonatu, jaki za chwilę przyjmiecie przez moją posługę biskupią. Pan Jezus skierował te słowa do Dwunastu, by pouczyć ich, że mając udział w Jego władzy, powinni postępować jak słudzy. Diakoni bowiem całym swoim życiem powinni upodobnić się do Chrystusa - Sługi stając się nie tylko "sługami Boga", lecz także "sługami braci". Przez święcenia, które staną się za chwilę waszym udziałem, zostaniecie włączeni w kapłaństwo Chrystusa i będziecie kształtować wasze życie na Jego wzór. Diakonat każe wam iść za Panem Jezusem w postawie pokornej służby wyrażającej się nie tylko w dziełach miłosierdzia, lecz przenikającej i kształtującej cały sposób myślenia i działania.

 

2. Moi drodzy! Chrystus uważał całe swoje żYCIe za posłannictwo sługi. Nazywał siebie Sługą Jahwe, a Sługa w Piśmie świętym oznacza tego, którego Bóg powołał do współdziałania w jego najwyższych planach. Bóg posłał swojego Syna, by objawić nam wielkość Jego miłości. W rozmowie z Nikodemem, Pan Jezus wyjaśnia, na czym polega miłość Boga do człowieka: "Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3,16). Miłość Boga do człowieka jest tak wielka, że nie waha się oddać Syna Jednorodzonego w ofierze za grzech świata, jaki miał miejsce na początku przez nieposłuszel1stwo pierwszych rodziców. Chrystus przez ofiarę swojego życia dokonał ekspiacji czyli wynagrodzenia za tę odmowę służenia Adama i Ewy. Jego posłuszel1stwo wyraziło się jako przyjęcie sytuacji Sługi i oznaczało pochylanie się nad chorymi i słabymi, nad głuchymi, niemymi i trędowatymi. Było posługą polegającą na karmieniu głodnych tłumów chlebem powszednim i Słowem życia. Przyjęcie postawy Sługi oznaczało dla Pana Jezusa bycie "cichym i pokornego serca" (Mt 11,29).

 

3. Ojciec Święty Jan Paweł II w swoich katechezach środowych w październiku 1993 roku nazwał diakonów "sługami tajemnicy Jezusa Chrystusa". Diakoni bowiem przez swoją posługę we wspólnocie Kościoła dotykają tajemnicy Chrystusa, który w czasie Ostatniej Wieczerzy przepasał się prześcieradłem i umywał nogi swoim uczniom. Ten gest umywania nóg jest wymownym znakiem służby, do jakiej powołuje nas Chrystus w swoim kapłaństwie. Służba ta obejmuje spełnianie posług liturgicznych w czasie Eucharystii czytanie lub śpiewanie Ewangelii, przekazywanie celebransowi ofiary złożonej przez lud, rozdzielanie Komunii świętej i zanoszenie jej chorym, przygotowywanie katechumenów do sakramentów oraz zarządzanie dobrami kościelnymi, które się wyraża w trosce o ubogich.

 

5. Moi drodzy bracia, kandydaci do diakonatu. Wypełnianie urzędu, jaki powierza wam Kościół przez moją posługę we wspólnocie Ludu Bożego uwarunkowane jest waszym stałym zjednoczeniem z Chrystusem. Ono dokonuje się w sakramencie pokuty i w Eucharystii oraz w modlitwie. Dlatego pamiętajcie o tym, by zawsze być w stanie łaski uświęcającej i codziennie jednoczyć się z Chrystusem w Komunii świętej. Waszą służbę w Kościele będzie podtrzymywać modlitwa, dlatego starajcie się dochować wierności modlitwie brewiarzowej, do której zobowiązujecie się przyjmując święcenia diakonatu. Niech tu przykładem będzie zawsze dla was Sługa Boży Jan Paweł II, który wyznał z pokorą, że nigdy w ciągu swojego kapłańskiego życia nie opuścił brewiarza. Maryja, Służebnica Pańska, niech będzie dla was wzorem całkowitego oddania się Chrystusowi Słudze i radosnej służby Zbawicielowi w braciach. O to się dziś gorąco modlimy wzywając mocy Ducha Świętego.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: