Kapłaństwo Sługi Bożego Jana Pawła II w oczach świadka jego życia. 19.02.2010 Kolumbia


 

 

Stanislaw Card. Dziwisz
Metropolitano de Cracovia

 

 

Sacerdocio del Siervo de Dios Juan Pablo II a los ojos de un testigo de su vida

El sacerdocio de Juan Pablo II hay que examinarlo en las categorías del "don y misterio", según él mismo lo expresó en uno de sus libros que escribió con motivo de su Jubileo de Oro Sacerdotal, titulado: Don y Misterio. Además del libro mencionado, El Santo Padre nos ha dejado muchos documentos escritos relacionados con el sacerdocio. En ellos exponía la enseñanza, profundamente arraigada en la enseñanza del Concilio Vaticano II, de la Iglesia acerca del tema del sacerdocio sacramental. Retomaba los retos que plantea el mundo actual en relación con el sacerdocio y advertía de los peligros de nuestros tiempos. Daba indicaciones cómo actuar para no perder ese tesoro con el que Cristo nos ha obsequiado. Sin embargo, ante todo, nos atraía con el testimonio de vida al compartir su sacerdocio mientras celebraba la Santa Misa en la capilla privada del Palacio Apostólico y presidía las grandes Liturgias en la Plaza de San Pedro de Roma o en los estadios del mundo.

Mirando con los ojos del testigo que conoció a Juan Pablo II, puedo decir que la clave más acertada para comprender su sacerdocio son las palabras don y misterio. Puesto que el sacerdocio siempre es un don divino proporcionado al hombre gratuitamente mediante la vocación y el sacramento del orden. Por ese don el Santo Padre siempre tuvo mucho respeto y agradecimiento a Dios, por haberlo elegido y hecho su sacerdote. Además de ser un misterio por descubrir y realizar en su servicio de cada día.

 

1. El misterio de la vocación

El Santo Padre Juan Pablo II tardó mucho en descubrir su vocación. Nada más acabar el bachillerato empezó la carrera de la Filología Polaca en la Universidad de Cracovia (1938). Al mismo tiempo escribía poesía y actuaba en las obras de uno de los teatros cracovienses, y además, durante la II Guerra Mundial trabajó como obrero. En ese contexto nació su vocación.

La decisión de ingresar en el Seminario Sacerdotal de Cracovia tomó en octubre de 1942. Como Polonia estaba en guerra y los alemanes prohibieron admitir a los clérigos en los seminarios, la enseñanza tenía carácter clandestino. En el seminario bajo la ocupación alemana, el jóven Karol Wojtyla aprendió a trabajar constantemente sobre sí mismo y, sobre todo, a rezar. Según podemos leer en sus anotaciones espirituales, durante toda su vida de sacerdote, obispo y Pedro de nuestros tiempos permaneció fiel al rezo. Hoy en día sus anotaciones son un testimonio apreciable de una rica vida interior de Karol Wojtyla. Se han conservado los informes de exámenes de distintas asignaturas teológicas de aquella época que pueden demostrar que el clérigo Wojtyla se preparó seriamente al sacerdocio. Al finalizar la guerra continuó los estudios en la Facultad de Teología de la Universidad de Cracovia y empezó a escribir la tesina de licenciatura sobre el tema de San Juan de la Cruz. El místico español fue uno de sus autores preferidos para siempre.

 

Recibió el orden sacerdotal de manos del obispo cracoviense de entonces, el cardenal Adam Sapieha, en la capilla de los Obispos Cracovienses el 1 de noviembre de 1946 (mil novecientos cuarenta y seis). Su primera misa santa, la llamada Misa de Primicia, la celebró el Día de Difuntos en la capilla de San Leonardo de la catedral cracoviense de Wawel. De ese modo coronó los años de búsqueda y descubrimiento de su vocación, marcados por una experiencia trágica de la guerra y ocupación alemana, muerte de su padre y una elección radical. Dejó la poesía y el teatro para convertirse en sacerdote de Cristo.

 

2. El misterio del sacerdocio

El momento significativo de la ceremonia del orden sacerdotal del cura Wojtyla fue la invocación al Espíritu Santo que antecede al momento de imponer los órdenes. En Don y misterio escribió sobre esa vivencia conmovedora: al estar tumbado en el suelo del templo sintió el deseo de una metamorfosis interior y de ser llamado a servir a Cristo. El momento de la consagración sacerdotal lo comparó con la conversión del pan y del vino en el Cuerpo y la Sangre de Jesucristo que tiene lugar durante la Santa Misa.

El sacerdocio Juan Pablo II lo vivió de acuerdo con lo que dice San Pablo en la Primera Carta a los Corintios - como prodigalidad de misterios divinos. El sacerdote, por lo tanto, es el dispensador, o sea, aquél a quien Jesucristo le confia sus mayores bienes para que los administre de modo responsable y justo. Por consiguiente no puede considerarse a sí mismo como el "dueño" del misterio de la fe, sino debe compartirlo con los demás.

 

La vocación sacerdotal Juan Pablo II la comprende como el misterio de un extraordinario intercambio de bienes entre Dios y el hombre. El hombre dona a Dios su humanidad: su capacidad y sus habilidades intelectuales. Jesucristo al aceptar ese don hace del hombre el instrumento de su gracia. A partir del momento de los órdenes sacerdotales, el cura actúa en nombre de Cristo.

En la Eucaristía, Juan Pablo II recalcó muchas veces que Cristo se ofrecía a sí mismo al Padre en sacrificio por los pecados del mundo. Rinde homenaje y alaba al Creador, del que todo tiene su origen. El sacerdote -a pesar de su pecaminosidad y debilidad- , al celebrar la Ofrenda "en nombre de Cristo", se asemeja a su Maestro; y Jesucristo le concede un poder especial que le permite intermediar en el acto de la conversión del pan en el Cuerpo y la Sangre de Cristo. Juan Pablo II nos hizo recordar a nosotros, los sacerdotes, que al celebrar el Santísimo Sacrificio de la Misa, entramos en una relación más profunda con el Cristo.

 

3. Ser sacerdote

El sacerdocio del cura Karol Wojtyla ya desde el principio estaba asentado en la experiencia de la capital del cristianismo - Roma. Allí preparó su tesis doctoral siendo uno de los estudiantes de la Universidad Pontificia de Santo Tomás de Aquino (Angelicum). Vivió muy profundamente su estancia en el corazón de la Iglesia. Según cuenta en el libro Don y Misterio, casi todos los domingos iba a la Basílica de San Pedro y participaba en los oficios que se celebraban allí. El contacto con los teológos y eclesiásticos destacados que venían a visitar Roma de todas las partes del mundo le permitió descubrir la dimensión servicial del sacerdocio. Durante su viaje a París en el año 1947 (mil noveciento cuarenta y siete) conoció la cuestión de curas obreros, como también el sacerdocio misionero en la periferia de las grandes ciudades. Después, pasó las vacaciones en Bélgica, donde trabajó como sacerdote con los mineros polacos. A su vuelta a Roma visitó Ars y la iglesia en la que trabajó el sacerdote San Juan Vianney. Lo que le impactó de él fue que gracias a unos medios muy simples fue capaz de "convertir" a una Francia atacada por la enfermedad revolucionaria. Contemplando la figura del cura de Ars llegó a la conclusión de que el sacerdote realiza una gran parte de su misión mediante el confesionario. La experiencia de los estudios en Roma, el encuentro con el Papa Pío XII, el contacto con las catacumbas cristianas de Roma, los testimonios de los primeros mártires y el conocimiento del mundo obrero contribuyeron en el carácter universal del sacerdocio de Karol Wojtyla.

 

A la vuelta de sus estudios en Roma fue destinado como vicario a una de las parroquias de los alrededores de Cracovia. Nada más llegar allí actuó como San Juan Vianney - se arrodilló y besó la tierra. Ese gesto lo siguió conservando siempre y cuando partía de sus viajes apostólicos a los diferentes países del mundo. El centro del servicio del joven vicario fue celebrar la Santa Misa a diario, confesar a los feligreses y la catequesis. Además, trabajó con los jóvenes preparando las obras de teatro.

Después, fue destinado a la parroquia de San Florián de Cracovia, donde fue profesor de catequesis de los cursos más avanzados del instituto y ejerció de sacerdote parroquial entre los universitarios. Sus miembros acompañaron al cura Karol Wojtyla hasta los últimos momentos de su vida. Bendecía sus matrimonios y bautizaba a sus hijos, y sus nietos; participaba en sus celebraciones caseras y jubileos; les visitaba en sus casas y les invitaba al Palacio Obispal de Cracovia, y después al Vaticano o Castel Gandolfo. Vivió preocupándose por los problemas de sus amigos y compartió sus penas y alegrías.

En el año 1951 (mil novecientos cincuenta y uno) empezó la actividad docente y a escribir tesis de habilitación en materia de ética y teología moral, intentando compaginar la actividad invesigadora con la pastoral. En 1958 (mil novecientos cincuenta y ocho) fue nombrado obispo auxiliar de la Archidiócesis de Cracovia. A partir de entonces visitaba parroquias, administraba el sacramento de la confirmación, visitaba a los curas y ayudaba a solucionar los problemas difíciles de la Iglesia resultantes de la situación creada por el comunismo en Polonia. El obispo Wojtyla no tardó en ganarse el reconocimiento de sus colegas sacerdotes a veces mucho mayores. Cuando fue nombrado el Arzobispo de Cracovia (1964), los demás curas recibieron el nombramiento con mucha alegría. El Arzobispo Wojtyla con mucho gusto se encontraba con los sacerdotes en el altar y en la mesa. Les solía invitar a rezar, debatir y comer en común en la Curia Obispal.

Juan Pablo II realizó su sacerdocio durante la época de unos grandes cambios que tenían lugar en el mundo y en la Iglesia del siglo XX. Consideraba que el sacerdote no debería temer ser "moderno", siempre y cuando respetaba "el espíritu" de Cristo que es la medida de todos los tiempos.

Una relación cercana con Dios le daba al Santo Padre una libertad interior a la hora de entablar las relaciones amistosas con los seglares. Jamás dudó en ser sacerdote cuyo primer deber era dar Cristo a otro hombre. Lo hacía al pregonar la Palabra de Dios y al celebrar la Eucaristía, que consideraba no sólo una obligación sino que le hacía feliz. Así podemos explicar las grandes liturgias que celebró en las plazas más grandes del mundo.

Al estar en contacto con el misterio de Dios en la Eucaristía y al rezar, el Santo Padre procuró asemejarse completamente a Jesucristo aceptando el estilo de vida de acuedo con los consejos evangélicos. Vivió con el espíritu de pobreza sin atarse a ningún bien material. No ha dejado ninguna herencia. Al igual que permaneció fiel a la cruz, que agarraba fuertemente el último Viernes Santo como si quisiera decir que nadie podía separarle de Cristo, el Sumo Sacerdote.

El Santo Padre Juan Pablo II se fue a la casa del Padre la víspera de la Fiesta de la Divina Misericordia, tras haber celebrado la Santa Misa. Con ese gesto concluyó toda su vida de sacerdote.

 

 

 

Stanisław Kardynał Dziwisz
Metropolita Krakowski

Kapłaństwo Sługi Bożego Jana Pawła II w oczach świadka jego życia

Kapłaństwo Jana Pawła II należy rozpatrywać w kategoriach „daru i tajemnicy", jak on sam wyraził się w swojej książce pt. Dar i Tajemnica, którą napisał z okazji złotego jubileuszu kapłaństwa. Oprócz wspomnianej książki Ojciec Święty pozostawił nam wiele dokumentów dotyczących kapłaństwa. Wykładał w nich naukę Kościoła na temat kapłaństwa sakramentalnego, głęboko osadzoną w nauczaniu Soboru Watykańskiego II. Podejmował wyzwania, jakie niesie współczesny świat w odniesieniu do kapłanów i przestrzegał przed niebezpieczeństwami naszych czasów. Czynił wskazówki, jak postępować, aby nie stracić tego skarbu, jakim Chrystus nas obdarował. Przede wszystkim jednak pociągał świadectwem życia dzieląc się kapłaństwem, gdy sprawował Mszę świętą w prywatnej kaplicy Pałacu Apostolskiego i przewodniczył wielkim Liturgiom na Placu św. Piotra w Rzymie czy na stadionach świata.

Patrząc oczyma świadka, który znał Jana Pawła II, mogę powiedzieć, że najtrafniejszym kluczem do zrozumienia jego kapłaństwa są słowa dar i tajemnica. Kapłaństwo bowiem zawsze pozostaje darem Boga danym człowiekowi za darmo w postaci powołania i sakramentu święceń. Dar ten do końca życia budził w Ojcu Świętym wielki szacunek i wdzięczność dla Boga, za to, że zechciał go wybrać i uczynić swoim kapłanem. Był jednocześnie tajemnicą odczytywaną ciągle na nowo i realizowaną w codziennej posłudze.

1. Tajemnica powołania

Ojciec Święty Jan Paweł II długo odkrywał swoje powołanie. Zaraz po maturze wstąpił na Uniwersytet w Krakowie (1938 r), gdzie studiował polonistykę. Jednocześnie pisał wiersze i grał sztuki w jednym z teatrów krakowskich, a w czasie II wojny światowej pracował także jako robotnik. W takim kontekście zrodziło się jego powołanie.

Decyzję o wstąpieniu do krakowskiego Seminarium Duchownego podjął w październiku 1942 r. Ponieważ trwała wojna i Niemcy zakazali przyjmowania kleryków do seminariów, nauka miała tajny charakter. W okupacyjnym seminarium młody Karol Wojtyła nauczył się regularnej pracy nad sobą, a zwłaszcza modlitwy. Modlitwie pozostał wierny przez całe życie jako kapłan, biskup i Piotr naszych czasów, o czym świadczą jego notatki duchowne. Dziś są one cennym świadectwem bogatego życia wewnętrznego Karola Wojtyły. Z tego czasu zachowały się protokoły z egzaminów z różnych przedmiotów teologicznych, świadczące o tym, że kleryk Wojtyła solidnie przygotowywał się do kapłaństwa. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Krakowie i rozpoczął pisanie pracy magisterskiej na temat św. Jana od Krzyża. Mistyk hiszpański na zawsze pozostał jego ulubionym autorem.

Święcenia kapłańskie przyjął 1 listopada 1946 r w kaplicy Biskupów Krakowskich, z rąk ówczesnego arcybiskupa krakowskiego, kard. Adama Sapiehy. Mszę świętą prymicyjną odprawił w dzień zaduszny w katedrze krakowskiej na Wawelu w kaplicy św. Leonarda. W ten sposób uwieńczył lata poszukiwań i odkrywania swojego powołania, naznaczone tragicznym przeżyciem wojny i okupacji, śmiercią ojca, oraz radykalnym wyborem. Zostawił poezję i teatr, by stać się kapłanem Chrystusa.
2. Tajemnica kapłaństwa

Znamiennym momentem święceń kapłańskich księdza Wojtyły było wzywanie Ducha Świętego, poprzedzające moment święceń. W Darze i tajemnicy pisał o tym wstrząsającym przeżyciu, że leżąc na posadzce świątyni odczuł pragnienie wewnętrznej przemiany i podjęcia służby dla Chrystusa. Moment konsekracji kapłańskiej porównał do przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa, jakie dokonuje się podczas Mszy świętej.

Kapłaństwo przeżywał Jan Paweł II zgodnie z tym, co mówi św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian, jako szafowanie [prodigar- hojnie rozdawać] Bożych tajemnic. Kapłan jest więc szafarzem [dispensador], czyli tym, któremu Chrystus powierza największe dobra, aby nimi zarządzał w sposób odpowiedzialny i sprawiedliwy. Nie może więc uważać się za „właściciela" tajemnicy wiary, lecz powinien się nią dzielić z innymi.

Powołanie kapłańskie jest rozumiane przez Jana Pawła II jako tajemnica szczególnej wymiany dóbr między Bogiem a człowiekiem. Człowiek oddaje Bogu swoje człowieczeństwo: sprawność fizyczną i zdolności intelektualne. Chrystus przyjmując ten dar czyni człowieka narzędziem swojej łaski. Od momentu święceń, ksiądz działa w imieniu Chrystusa.

W Eucharystii, podkreślał wielokrotnie Jan Paweł II, Chrystus oddaje Ojcu siebie w Ofierze za grzechy świata. Składa cześć i uwielbienie Stwórcy, od którego wszystko pochodzi. Kapłan sprawując Ofiarę „w imieniu Chrystusa" upodabnia się do swojego Mistrza mimo swojej grzeszności i słabości, a Jezus daje mu szczególną moc, która pozwala mu pośredniczyć w akcie przeistoczenia chleba w Ciało i Krew Chrystusa. Jan Paweł II przypominał nam, kapłanom, o tym, że przez sprawowanie Najświętszej Ofiary wchodzimy w najgłębszą relację z Chrystusem.

3. Bycie kapłanem

Kapłaństwo ks. Karola Wojtyły od samego początku było wpisane w doświadczenie Stolicy chrześcijaństwa - Rzymu. Był studentem Papieskiego Uniwersytetu św. Tomasza „Angelicum" przygotowując pracę doktorską. Głęboko przeżywał pobyt w sercu Kościoła. Jak wspomina w książce Dar i tajemnica, prawie w każdą niedzielę chodził do Bazyliki św. Piotra i uczestniczył w nabożeństwach tam sprawowanych. Kontakt z wybitnymi teologami i duchownymi przybywającymi do Rzymu z różnych stron świata pozwalał mu odkrywać służebny wymiar kapłaństwa. W czasie podróży do Paryża w 1947 r. zapoznał się z kwestią księży robotników a także z duszpasterstwem misyjnym na peryferiach wielkich miast. Następnie spędził wakacje w Belgii, gdzie podjął pracę duszpasterską w środowisku polskich górników. W drodze powrotnej do Rzymu odwiedził Ars i kościół, w którym pracował św. Jan Vianney. Uderzyło go przede wszystkim to, że przy pomocy prostych środków „nawrócił on Francję" dotkniętą przez chorobę rewolucji. Wpatrując się w postać cura del Ars wyniósł przekonanie, że kapłan realizuje zasadniczą część swojego posłannictwa przez konfesjonał. Doświadczenie studiów w Rzymie, spotkanie z Ojcem świętym Piusem XII, dotknięcie katakumb i świadectwa pierwszych męczenników, poznanie świata robotniczego nadały kapłaństwu ks. Karola Wojtyły charakter uniwersalny.

Po powrocie ze studiów Rzymie został skierowany jako wikariusz do jednej z podkrakowskich parafii. Kiedy tam przybył postąpił jak św. Jan Vianney klękając i całując ziemię. Gest ten zachował, gdy jako Ojciec Święty Jan Paweł II udawał się w podróż apostolską do różnych krajów świata. W centrum posługi młodego wikarego była codzienna Msza święta, spowiadanie wiernych oraz katecheza. Ponadto pracował z młodzieżą przygotowując z nią sztuki teatralne.

Następnie został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie, gdzie pełnił funkcję katechety starszych klas licealnych oraz prowadził duszpasterstwo akademickie. Jego członkowie towarzyszyli ks. Karolowi Wojtyle do ostatnich chwil jego życia. Błogosławił związki małżeńskie i chrzcił ich dzieci a potem wnuki. Uczestniczył w uroczystościach domowych i jubileuszach. Odwiedzał w domu i zapraszał do Pałacu Biskupiego w Krakowie a potem do Watykanu czy do Castel Gandolfo. Żył problemami swoich przyjaciół dzieląc ich radości i troski.

W 1951 r. rozpoczął pracę naukową i pisanie habilitacji [tesis para sacar titulo de profesor] z etyki i teologii moralnej, starając się godzić investigaciones z pracą duszpasterską. W 1958 r. został mianowany biskupem pomocniczym Archidiecezji Krakowskiej. Od tej pory wizytował parafie, bierzmował, odwiedzał księży i pomagał rozwiązywać trudne problemy Kościoła wynikające z sytuacji, jaką stwarzał komunizm. Biskup Wojtyła bardzo szybko zyskał uznanie także starszych od siebie kapłanów. Kiedy został mianowany Arcybiskupem Krakowskim (1964) księża przyjęli tę nominację z wielką radością. Arcybiskup Wojtyła chętnie spotykał się z kapłanami przy ołtarzu i przy stole. Zapraszał ich do Kurii Biskupiej na wspólną modlitwę, dyskusje i posiłki.

Jan Paweł II realizował swoje kapłaństwo w czasie wielkich przemian, dokonujących się w świecie i w Kościele XX wieku. Uważał, że kapłan nie powinien bać się być „nowoczesnym", ale przy zachowaniu „ducha" Chrystusa, który jest miarą wszystkich czasów.

Bliski związek z Bogiem dawał Ojcu Świętemu wewnętrzną wolność w nawiązywaniu przyjaźni ze świeckimi. Nigdy nie miał wątpliwości, że jest kapłanem, którego pierwszym obowiązkiem jest dawanie drugiemu człowiekowi Chrystusa. Czynił to głosząc Słowo Boże i sprawując Eucharystię, co było dla niego nie tylko obowiązkiem, ale także ogromną radością. Tym należy tłumaczyć wielkie liturgie, którym przewodniczył na największych placach świata.

Obcując nieustannie z tajemnicą Boga w Eucharystii i w modlitwie, Ojciec Święty starał się upodobnić całkowicie do Chrystusa przyjmując styl życia według rad ewangelicznych. Żył duchem ubóstwa nie przywiązując się do żadnej rzeczy materialnej. Nie zostawił po sobie żadnego majątku. Dochował również wiernie posłuszeństwa pozostając do końca pod krzyżem. Mocno ściskał krzyż w ostatni Wielki Piątek jakby chcąc powiedzieć, że nikt nie może go odłączyć od Chrystusa, Najwyższego Kapłana.

Ojciec Święty Jan Paweł II odszedł do domu Ojca w Wigilię Święta Miłosierdzia po odprawionej Mszy świętej. W tym geście podsumował całe swoje kapłańskie życie.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: