Konferencja o pracy i dla pracy LABOR OMNIA VINCIT, 14 VI 2014


Konferencja, LABOR OMNIA VINCIT

Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica, 14 VI 2014

 

 

Szanowny Panie Ministrze,

Magnificencjo Panie Rektorze,  

Panie i Panowie Profesorowie,

Panie Dyrektorze Wojewódzkiego Urzędu Pracy,

Czcigodni Księża, 

Przedsiębiorcy i Pracodawcy, 

Drodzy Studenci, 

Panie i Panowie! 

 

1. Pragnę na początku wyrazić swoją głęboką radość, że możemy się dziś spotkać w tak dostojnym miejscu, jakim jest Akademia Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w gronie naukowców, przedsiębiorców i pracodawców, ludzi biznesu, administracji, uczniów i studentów,  którym leży na sercu sprawa pracy. 

 

Chcecie dziś rozmawiać o pracy, o jej godności. W ten sposób realizujecie wezwanie, które skierował do nas święty papież Jan Paweł II w pierwszej swojej encyklice społecznej Laborem exercens. Oto jego słowa: „Praca jest jednym z tych aspektów, aspektem odwiecznym i pierwszoplanowym, zawsze aktualnym i wciąż na nowo domagającym się, by o niej myśleć i świadczyć. Coraz to nowe bowiem powstają pytania i problemy, coraz nowe rodzą się nadzieje, ale także obawy i zagrożenia, związane z tym podstawowym wymiarem ludzkiego bytowania, z którego życie człowieka jest zbudowane na co dzień, z którego czerpie właściwą sobie godność ― ale w którym zawiera się zarazem nieustająca miara ludzkiego trudu, cierpienia, a także krzywdy i niesprawiedliwości, sięgających głęboko w życie społeczne” (LE 1).

 

Obecnie, gdy obchodzimy jubileusz 25-lecia demokratycznych wyborów, które umocniły nasze poczucie wolności i odpowiedzialności, mamy wiele powodów do radości. Wiele osób może realizować swoje powołanie do pracy w sposób wolny, wykorzystywać swoje talenty i kreatywność w podejmowanej działalności gospodarczej, nawiązywać międzynarodowe kontakty. Lecz nie możemy zapominać o nierozwiązanych od 25 lat problemach, mam na myśli przede wszystkim bezrobocie. 

 

2. Wielu z was pamięta tętniące życiem krakowskie duszpasterstwa młodzieży akademickiej. Dziś duszpasterze sygnalizują, że nie jest już jak dawniej. Przyczyn tego stanu jest wiele, a wśród nich i to, że coraz mniej jest młodzieży w naszych parafiach. 

 

Wielka rzesza ludzi młodych opuściła swoje rodziny, decydując się na rozłąkę i samotność, aby odnaleźć nowe perspektywy życia na obczyźnie, wyjechała w poszukiwaniu pracy. Ta przymusowa emigracja za pracą rodzi pytanie, czy jako społeczeństwo zrobiliśmy wszystko, by pomóc ludziom młodym znaleźć w Polsce pracę? 

 

Obok przymusowej emigracji, której chyba jedyną zaletą jest zmniejszenie się liczby bezrobotnych, problemem jest także wysokość wynagrodzeń dla ludzi młodych. Jesteśmy, niestety, w czołówce rankingu tzw. pracujących - ubogich, którzy wprawdzie mają pracę, ale nie daje im ona perspektywy życiowego rozwoju. To zjawisko dotyka przede wszystkim ludzi młodych, którzy ze względu na brak wystarczających środków materialnych odkładają decyzję o zawarciu małżeństwa i wydaniu na świat potomstwa. Widzimy zatem, jak głęboko problem braku pracy, nieodpowiedniego wynagrodzenia wpływa na życie konkretnych osób. 

 

3. Mamy świadomość, że od konferencji na temat pracy – tej pracy od jutra na rynku nie przybędzie. Wiedzą o tym organizatorzy dzisiejszej konferencji z Akademii Górniczo-Hutniczej, Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, Wojewódzkiego Urzędu Pracy, Duszpasterstwa Przedsiębiorców i Pracodawców Talent oraz Fundacji Talitha Cum, którzy zaprosili nas do refleksji nad godnością pracy.

 

Niewątpliwie ta konferencja może jednak pomóc nam zrozumieć, jak cennym skarbem jest praca, by następnie podjąć działania, by tej pracy było więcej, by stworzyć nowe miejsca pracy, by wlać więcej nadziei w serca ludzi, którzy także w naszej Ojczyźnie rozwiną talenty przedsiębiorcze. 

 

4. Spojrzenie ekonomiczne na pracę często traktuje ją tylko jako towar. Sięgając do bogatej spuścizny katolickiej nauki społecznej, trzeba podkreślić, że praca jest twórczym przekształcaniem powierzonej człowiekowi ziemi, udziałem i kontynuacją Bożego dzieła stworzenia. Od strony człowieka jest ona czynnością, która go buduje wewnętrznie, wpływa na jego świadomość, kształtuje jego wnętrze. W encyklice Laborem exercens Jan Paweł II nazwał tę rzeczywistość „ewangelią pracy” (LE 7). A w książce „Dar i tajemnica” wspomniał swoje doświadczenie dojrzewania w pracy w fabryce Solvay od września 1940 do sierpnia 1944 roku. Oto jego świadectwo: „Fabryka stała się dla mnie, na pewnym etapie, prawdziwym seminarium duchownym, choć zakonspirowanym. Pracowałem w kamieniołomie od września 1940 roku, a w rok później przeszedłem do oczyszczalni wody do fabryki. Tak więc lata związane z kształtowaniem się ostatniej decyzji pójścia do seminarium wiążą się właśnie z tym okresem”. Praca stała się miejscem wewnętrznego kształtowania młodego Karola, także nawiązania trwałych przyjaźni z pracownikami, które trwały przez lata.

 

5. Życzę Państwu, aby to spotkanie rozbudziło na nowo nadzieję, że pomimo trudności, warto podejmować trud refleksji, budowania w społeczeństwie świadomości wielkiej godności pracy. Dzięki wam, uczestnikom tej konferencji, to przeświadczenie może zagościć na uczelniach, w dużych przedsiębiorstwach, międzynarodowych korporacjach, czy w końcu w małych firmach budowanych z zaangażowaniem i poświęceniem polskich przedsiębiorców.  Tego z całego  serca wam życzę. Szczęść Boże!

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: