Kongregacja Dziekanów, Wicedziekanów, Notariuszy Łagiewniki 13.12.2012


Drodzy Bracia Kapłani: Dziekani, Wicedziekani, Notariusze,

 

 

1. Dzisiejsza kongregacja ma szczególny charakter, zarówno ze względu na miejsce, w którym się odbywa, wyjątkowy czas łaski, przeżywany w Kościele, a także ze względu na liczbę kapłanów biorących w niej udział.

 

Zgromadziliśmy się w Łagiewnikach, u źródła Bożego Miłosierdzia. Stąd wyszło orędzie Miłosierdzia Bożego, które sam Chrystus zechciał przekazać naszemu pokoleniu za pośrednictwem świętej Faustyny i rozprzestrzenić na świat przez Piotrową posługę bł. Jana Pawła II. W Archidiecezji Krakowskiej trwa peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego i relikwii Apostołów Miłosierdzia. W dniu dzisiejszym będzie ją przeżywała już trzysta trzydziesta dziewiąta parafia Archidiecezji Krakowskiej. To wielkie Boże dzieło przyczynia się do ożywienia religijnego naszych parafialnych wspólnot, całej Archidiecezji, a także wyprasza, w sposób widoczny, nowe powołania do kapłaństwa. Peregrynacja zakończy się w Katedrze wawelskiej 23 czerwca 2013 r.

 

Szczególny czas naszego spotkania to Adwent i przeżywany w Kościele Rok Wiary, związany ze ważnymi rocznicami: pięćdziesiątą - otwarcia Soboru Watykańskiego II i dwudziestą od opublikowania Katechizmu Kościoła Katolickiego. W homilii wygłoszonej 11 października, w dniu inauguracji Roku Wiary, Benedykt XVI powiedział: „Jeśli dzisiaj Kościół proponuje nowy Rok Wiary i nową ewangelizację, nie robi tego, aby uczcić jakąś rocznicę, ale ponieważ jest to konieczne nawet bardziej niż przed 50 laty! (...) W minionych dziesięcioleciach rozwinęło się duchowe «pustynnienie» (…) Ale właśnie wychodząc od doświadczenia tej pustyni, od tej pustki, możemy odkryć na nowo radość wiary, jej życiowe znaczenie dla nas, mężczyzn i kobiet. Na pustyni odkrywa się wartość tego, co jest niezbędne do życia; w ten sposób we współczesnym świecie istnieją niezliczone znaki pragnienia Boga, ostatecznego sensu życia, często wyrażane w formie ukrytej czy negatywnej. Na pustyni trzeba nade wszystko ludzi wiary, którzy swym własnym życiem wskazują drogę ku Ziemi obiecanej i w ten sposób uobecniają nadzieję. Żywa wiara otwiera serce na Łaskę Boga, która uwalnia od pesymizmu. Dziś bardziej niż kiedykolwiek ewangelizowanie oznacza bycie świadkiem nowego życia, przemienionego przez Boga, i w ten sposób wskazywanie drogi” (Homilia, 11 października 2012 r.).

 

Papież precyzując istotę Roku Wiary, powiedział, że ma on być pielgrzymowaniem na pustyniach współczesnego świata, w którym trzeba nieść tylko to, co istotne: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy, ani dwóch sukien – jak mówi Pan apostołom, posyłając ich na misję (por. Łk 9,3), lecz Ewangelię i wiarę Kościoła, której jaśniejącym wyrazem są dokumenty II Powszechnego Soboru Watykańskiego i Katechizm Kościoła Katolickiego (tamże).

 

2. Wydarzeniem wyjątkowym w Roku Wiary był zakończony 28 października w Rzymie Synod Biskupów, poświęcony „nowej ewangelizacji dla przekazu wiary chrześcijańskiej”. W Synodzie uczestniczyłem wraz z innym polskimi biskupami
i chciałbym dzisiaj, w formie świadectwa, podzielić się z Wami, Drodzy Bracia, kilkoma refleksjami, które w sposób integralny wpisują się również w tematykę dzisiejszej kongregacji.

 

W Kościele powszechnym narasta świadomość konieczności pogłębionej refleksji nad stanem wiary w kontekście potężnych wyzwań, przed jakimi stajemy we współczesnym świecie. Jednym z tych wyzwań jest rozpowszechniający się sekularyzm, czyli pewna koncepcja życia człowieka i społeczeństwa, w której zasadniczo nie ma miejsca dla Boga. Człowiek dotknięty sekularyzmem urządza sobie życie na własną rękę. Nie odczuwa potrzeby utrzymywania osobistej relacji z Bogiem, wyrażającej się w modlitwie i życiu sakramentalnym, jego wiara obumiera.

 

Jako duszpasterze doskonale czujemy i dostrzegamy, że taki stan ducha dotknął wielu chrześcijan także w Polsce. Chodzi o ludzi, którzy wprawdzie przyjęli sakrament chrztu, uczestniczyli w katechezie, przystąpili do I Komunii, a nawet przyjęli sakrament bierzmowania, ale na jakimś etapie życia zakończyli swoją przygodę z Chrystusem i Kościołem. Tych ludzi nie ma w naszych kościołach. Często pozostają przez całe lata anonimowi, choć ujmowani są w statystykach mieszkańców parafii. Może jeszcze trafiają do parafii przy okazji zawierania ślubu lub uczestnictwa w ślubach i pogrzebach swoich bliskich i przyjaciół.

 

Zakończony Synod, który miał charakter wybitnie duszpasterski, zastanawiał się nad tym, jak do takich ludzi dotrzeć, jak przemówić do nich, by otwarli się ponownie na przyjęcie Ewangelii. W odpowiedzi Synod wskazał na potrzebę nowej ewangelizacji – nowej nie tyle w treści, co w formie, czyli rozumianej jako podjęcie takiego wysiłku, aby zagubionym ludziom ukazać na nowo piękno oblicza Chrystusa, Ewangelii i Kościoła.

 

Orędzie soborowe podkreśliło konieczność osobistego spotkania z Chrystusem, kontemplacji Jego oblicza. Przestrzenią takiego spotkania jest zawsze Kościół, bo Kościołowi Chrystus powierzył swoje Słowo, chrzest, dar swojego Ciała i Krwi, łaskę przebaczania grzechów i doświadczenie wspólnoty. Nie ma Chrystusa bez Kościoła.

 

3. Nasza odpowiedzialność w dziele ewangelizacji, Drodzy Bracia Kapłani, polega na tym, by nie przesłaniać Chrystusa naszą niewiernością i grzechem, ale odsłaniać Jego obecność dzięki świadectwu miłosiernej miłości. Nowa ewangelizacja dotyczy w pierwszym rzędzie nas kapłanów i ma najpierw dokonywać się w nas samych. Jako duszpasterze pierwsi jesteśmy wezwani do nawrócenia. Synod mówiąc o roli i postawie kapłanów w dziele nowej ewangelizacji, mocno podkreślił, że jeżeli duszpasterze chcą innym przekazać skarb wiary, sami najpierw muszą ją zgłębiać, muszą nią żyć, dając czytelne świadectwo przynależności do Chrystusa. Nie tyle chodzi o słowa, co o przekonujące świadectwo kapłańskiego życia.

 

W liście apostolskim Porta fidei Benedykt XVI, powołując się na swoją homilię wygłoszoną w dniu inauguracji pontyfikatu, napisał: „Kościół jako całość, a w nim jego pasterze muszą tak jak Chrystus wyruszyć w drogę, aby wyprowadzić ludzi z pustyni ku przestrzeni życia, ku przyjaźni z Synem Bożym, ku Temu, który daje nam życie — pełnię życia” (PF 2). Trzeba na nowo, pisze papież, odkryć smak karmienia się Słowem Bożym, wiernie przekazywanym przez Kościół, i Chlebem życia, danymi jako wsparcie tym, którzy są Jego uczniami (por. J 6, 51). Chrystus mówi, również w naszych czasach: „Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki” (J 6, 27); a na pytanie uczniów, które stawia również współczesny człowiek, kapłan: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?” (J 6, 28), Chrystus odpowiada: „Na tym polega dzieło [zamierzone przez] Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6, 29). Wiara w Jezusa Chrystusa jest więc drogą do osiągnięcia zbawienia w sposób ostateczny (por. PF 3). Niech więc, Drodzy Bracia, Pismo Święte stanie się naszą codzienną lekturą, naszą modlitwą.

 

Synod Biskupów podkreślił także fundamentalną rolę parafii. Dzieło ewangelizacji nie jest zadaniem jednego człowieka w Kościele. Jest zadaniem wspólnoty. Rola parafii jest nie do zastąpienia, a istotne zadanie spełnia w niej kapłan – ojciec i pasterz swego ludu. Jeden z uczestników Synodu nazwał nawet parafię „uśpionym olbrzymem”. Rodzi się więc bardzo ważne pytanie, jak go obudzić i wciągnąć do dzieła ewangelizacji.

 

4. Trzeba się także zastanowić, jak w Roku Wiary na nowo przepracować Katechizm Kościoła Katolickiego, jak go czytać w naszych wspólnotach? Katechizm jest przecież jednym z najważniejszych owoców Soboru Watykańskiego II. Jak zasugerował Benedykt XVI, Rok Wiary powinien prowadzić do ponownego odkrycia i studium podstawowych treści wiary, które znajdują w Katechizmie Kościoła Katolickiego swą systematyczną i organiczną syntezę (por. PF 11). W samej swojej strukturze Katechizm przedstawia przecież rozwój wiary. Strona po stronie, odkrywa się w nim, że to, co jest przedstawione, nie jest jakąś teorią, ale spotkaniem z konkretną Osobą, która żyje w Kościele. Po wyznaniu wiary następuje wyjaśnienie życia sakramentalnego, w którym Chrystus jest obecny, działa i nadal buduje swój Kościół. Bez liturgii i sakramentów, wyznanie wiary nie miałoby skuteczności, gdyż zabrakłoby łaski, która wspiera świadectwo chrześcijan. Podobnie, nauczanie Katechizmu na temat życia moralnego nabiera swego pełnego znaczenia, jeżeli umieszczane jest w kontekście wiary, liturgii i modlitwy.

 

Potrzebne są grupy studyjne, czytające i rozważające dokumenty Soboru Watykańskiego II, ale jakże bardzo potrzebne są także grupy i wspólnoty ludzi wierzących, w których jest czytany, rozważany, wyjaśniany, dyskutowany, Katechizm Kościoła Katolickiego. Może przynajmniej raz w tygodniu. Wiele parafii podjęło już w tym względzie cenne inicjatywy. Niech takich grup, wspólnot, działań będzie więcej.

 

5. Drodzy Bracia Kapłani, nasze dzisiejsze spotkanie jest również wyjątkowe ze względu na uczestniczących w niej kapłanów. W kongregacji bowiem uczestniczą nie tylko księża dziekani, ale także wicedziekani i notariusze dekanalni, czyli kapłani stanowiący zarząd każdego z dekanatów Archidiecezji Krakowskiej.

 

Serdecznie witam szczególnie tych spośród Was, którzy od niedawna sprawują swoje urzędy dziekana, wicedziekana i notariusza; tak bardzo ważne dla owocności duszpasterstwa i zachowania dyscypliny w naszej Archidiecezji. Wszystkim Wam życzę gorliwości i ofiarności w wypełnianiu powierzonych Wam zadań w Kościele Krakowskim, w ścisłej współpracy z Jego Biskupem.

 

Kongregacje są zewnętrznym wyrazem wspólnoty prezbiterium ze swoim Biskupem. Kard. Karol Wojtyła, dzisiaj bł. Jan Paweł II, mówił, że prawda o wspólnocie papieża z biskupami, czy też biskupa z kapłanami jest prawdą najbardziej Chrystusową, którą przekazał On Apostołom. Przekazał ją nie tylko słowami, ale nade wszystko swoim postępowaniem. Chrystus kiedyś apostołów, a dzisiaj także i nas uczy bycia wspólnotą odpowiedzialną za Kościół. To podstawowa prawda, którą, jak podkreślał Nasz Metropolita i Ukochany Papież, Kościół musi stale na nowo odkrywać, pogłębiać i dawać jej wciąż nowy wyraz, nie tylko poprzez nauczanie, ale przede wszystkim poprzez konkretny czyn (por. Słowo Kard. K. Wojtyły do Rady Kapłańskiej, Kraków 14.12.1969 r.).

 

6. W dalszej części dzisiejszej kongregacji zostaną przypomniane przez Ks. Kanclerza i innych odpowiedzialnych księży: rola, zadania i kompetencje dekanatu i poszczególnych urzędów dekanalnych. Chciałbym jednak w tym słowie wprowadzającym zasugerować, abyśmy podjęli wspólny trud ponownego odkrycia dekanatu jako miejsca i przestrzeni służącej umacnianiu braterskiej wspólnoty kapłanów. Dobra współpraca w ramach dekanatu niesie możliwość ożywienia duszpasterstwa, wymiany doświadczeń, służy także niesieniu braterskiej pomocy.

 

Wielu kapłanów takiej wszechstronnej pomocy potrzebuje. Trzeba to widzieć i w porę przyjść z pomocą. Poczujmy się wzajemnie za siebie odpowiedzialni. Zadanie troski o kapłana spoczywa przede wszystkim na każdym proboszczu, ale jest to również zadanie dziekana i każdego kapłana w dekanacie. Correctio fraterna realizowana w odpowiednim czasie i we właściwy sposób, może ustrzec współbrata kapłana przed popełnieniem kolejnych błędów, kryzysem, a nawet przed kapłańską tragedią.

 

Wskazując na znaczenie dekanatu, pragnę przypomnieć, że pierwszym, najważniejszym środowiskiem dla kapłana jest parafia. Należy zadbać o to, aby plebania była domem rodzinnym dla księdza; domem, do którego chętnie się wraca, w którym się odpoczywa, w którym się modli, w którym się pracuje. Nie można pozwolić na to, aby nasi współbracia odchodzili od wspólnot kapłańskich. Unikanie wspólnoty braterskiej jest jednym z wielu widocznych znaków kryzysu życia kapłańskiego i narastających problemów.

 

7. Drodzy Bracia, dzisiejsza kongregacja, jak już wspomniałem wyżej, stanowi zewnętrzny wyraz wspólnoty kapłanów ze swoim Biskupem i jest znakiem wspólnej troski o jakość i skuteczność duszpasterskiego posługiwania wiernym w dekanatach i parafiach. Za chwilę będziemy omawiać konkretne, bieżące zagadnienia z życia Archidiecezji Krakowskiej. Będzie również okazja do dyskusji. Jestem przekonany, że to dzisiejsze spotkanie w tak licznym gronie Kapłanów, stanowiących zarząd każdego z dekanatów, będzie okazją do refleksji nad bieżącymi problemami kapłańskiego posługiwania wiernym w Archidiecezji Krakowskiej, a także przyczyni się do podjęcia jeszcze skuteczniejszych działań służących pomnożeniu owoców duszpasterskiego trudu.

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: