Kraków, Boże Ciało, Kościół Mariacki, 19 VI 2014


Boże Ciało, 19 VI 2014

Czwarty ołtarz, Ewangelia: J 17, 20-26

 

 

Bracia i Siostry!

 

1. W ostatnich godzinach przed swoją męką, w obliczu zbliżającej się śmierci na krzyżu, Jezus modlił się żarliwie w Wieczerniku za swoich uczniów. Modlił się za wszystkich, którzy w Niego uwierzą. A więc modlił się także za nas i przede wszystkim prosił o to, byśmy w Bogu stanowili jedno, tak jak On – Syn Boży – stanowi jedno ze swym Ojcem. Nasza głęboka jedność ma być świadectwem.

 

Ma przekonać świat o autentyczności posłannictwa Jezusa Chrystusa, aby świat uwierzył, że to On jest Zbawicielem. Nasza jedność ma również przekonać świat, że imieniem Boga jest Miłość i że powołaniem oraz zadaniem każdego człowieka jest miłość. To ona stanowi istotę świętości. Promieniować świętością to znaczy promieniować miłością. To znaczy kochać i służyć. 

 

Dziś chcemy przeprosić eucharystycznego Jezusa za sprzeniewierzanie się Jego przykazaniu miłości, za grzech podziałów i kłótni nie tylko w życiu społecznym i politycznym, ale także w naszym życiu osobistym, na co dzień. Chcemy przeprosić za grzech podziałów w Kościele, wśród wierzących. Chrystusa utajonego w Eucharystii proszę o jedność w naszym Mieście i w naszej Archidiecezji. Niech nasze świadectwo jedności będzie bardziej wyraziste, bardziej przekonywające, bardziej apostolskie.

 

2. Dlatego raz w roku, korzystając z daru wolności, dajemy publiczne świadectwo wiary, wychodząc wspólnie z naszych świątyń z Najświętszym Sakramentem na ulice naszych miast i wiosek. To wydarzenie niech przypomina nam, że Jezus jest naszym Panem i że On i tylko On rządzi światem.

 

Nie narzucamy nikomu naszej wiary, naszej wizji Boga, człowieka i otaczającej nas rzeczywistości. Pragniemy tylko zaświadczyć o prawdzie o Bogu, który jest miłością, który niczego człowiekowi nie zabiera, a wszystko daje, i który życiu człowieka nadaje najgłębszy sens. W świetle Boga i Jego słowa patrzymy na świat, na ludzi i wydarzenia.

 

Również i Kościół nikomu nie zagraża. Dlatego tym bardziej boli nas - niekiedy bezkarne - atakowanie i znieważanie Kościoła i ludzi wierzących. Kościół jest naszym wspólnym domem i jest otwarty dla wszystkich, bo takim go Chrystus ustanowił. 

 

Również i dziś Kościół w Polsce służy narodowi, tak jak służył mu w ciągu wieków, będąc fundamentem jego jedności.   

 

3. Kilkanaście dni temu świętowaliśmy 25-lecie odzyskania wolności i suwerenności Polski. Bóg jest Panem ludzkich dziejów i losów. To Jemu ostatecznie zawdzięczamy, że nasza Ojczyzna oraz pozostałe kraje naszej części Europy zostały uwolnione spod zależności od bezbożnej i dlatego nieludzkiej ideologii i systemu, który chciał budować raj na ziemi, a zostawił po sobie ruiny materialne i duchowe. Musimy także pamiętać, że nie byłoby świętowania 25-lecia bez głosu i modlitwy Jana Pawła II na Placu Zwycięstwa w Warszawie, w wigilię Zesłania Ducha Świętego, w czerwcu 1979 roku. Do serca Boga dotarło żarliwe wołanie Namiestnika Chrystusa na ziemi: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”. Polskiej ziemi. Przypominamy o tym w tym miejscu, w sercu historycznego Krakowa, bo wydarzenia sprzed trzydziestu pięciu i dwudziestu pięciu lat nie zniknęły z naszej pamięci, chociaż dzisiaj z łatwością przypisuje się je innym. Dziś dziękujemy publicznie za wielkie dobro związane z wolnością i suwerennością naszej Ojczyzny. 

 

Świętując srebrny jubileusz naszej wolności, pamiętajmy o tych, którym życie nie szczędzi i dziś cierpień, ubóstwa i bezrobocia. Trudno nam się pogodzić z tym, że tak wielu naszych rodaków szuka pracy poza granicami kraju. Szczególnie młodzież szuka gdzie indziej urzeczywistnienia swoich marzeń. 

 

Drodzy młodzi przyjaciele! Tu jest wasz kraj. Tutaj zostaliście wychowani i wykształceni. Dlatego tutaj przede wszystkim starajcie się pomnażać nasze dobro wspólne. Od was zależy przyszłość naszej ojczyzny! Umiłujcie ją, warto dla niej żyć!

 

4. W ostatnim czasie rozgorzała debata nad prawem lekarzy do klauzuli sumienia. Stało się to w kontekście podpisanej przez wielu z nich „Deklaracji Wiary” i złożenia jej na Jasnej Górze jako wotum z okazji kanonizacji Jana Pawła II. W ten sposób lekarze okazali świętemu Papieżowi wdzięczność za jego nauczanie i za formację duchową, jaką dzięki niemu otrzymali. Dlatego angażują się w obronę życia od poczęcia do naturalnej śmierci, powołując się także na Deklarację Praw Człowieka, przysięgę Hipokratesa oraz Konstytucję Rzeczypospolitej, gwarantującej każdemu prawo do życia. W swojej Deklaracji lekarze odnoszą się do zasady wolności sumienia, które jest nadrzędną instancją postępowania człowieka. Nie godzi się ograniczać lekarzom konstytucyjnego prawa do klauzuli sumienia, bo na nim opiera się porządek moralny. Biskupi polscy, przytaczając słowa z encykliki Evangelium vitae przypomnieli ostatnio, że „kto powołuje się na sprzeciw sumienia, nie może być narażony nie tylko na sankcje karne, ale także na żadne inne ujemne konsekwencje prawne, dyscyplinarne, materialne czy zawodowe” (n. 74).

 

Lekarzom, którzy pomimo przewidywanej krytyki odważyli się złożyć „Deklarację Wiary”, należy się nasz szacunek i wdzięczność.

 

5. Bracia i Siostry, Eucharystia jest sakramentem dziękczynienia i uwielbiania Boga za Jego wielkie dzieła, jakich dokonał dla nas, dla naszego zbawienia. W Eucharystii dziękujemy Bogu za wszystko, co otrzymujemy z Jego ręki, a przecież otrzymujemy od Niego wszystko. Dziś w sposób szczególny pragniemy Mu podziękować za przewodnika, jakiego otrzymaliśmy w naszym pokoleniu, na naszych drogach wiary, nadziei i  miłości.  Tym przewodnikiem był i jest święty Jan Paweł II.

 

Dziś pragnę zawierzyć jego opiece i wstawiennictwu Kraków i Archidiecezję Krakowską, z którą się utożsamiał i którą szczerze kochał do końca.

 

6. Za dwa lata przybędzie do Krakowa Ojciec Święty Franciszek i młodzież z całego świata, która pragnie nawiedzić ojczyznę św. Jana Pawła II, swojego duchowego przewodnika i przyjaciela. Ubiegłoroczna, ogłoszona w Rio de Janeiro decyzja Papieża Franciszka, że Kraków będzie stolicą młodzieży świata w 2016 roku, wzbudziła entuzjazm, ogromne zainteresowanie i pragnienie nawiedzenia naszego miasta. To wielkie wyróżnienie, ale i zobowiązanie. Zróbmy wszystko, aby Kraków okazał się miastem otwartym, przyjaznym, wiernym wartościom, na których budował przez wieki swoją duchową tożsamość. Dlatego już teraz proszę i wzywam, by z naszego miasta zniknęły miejsca grzechu i zgorszenia. Nie tym chcemy zaimponować młodzieży świata, pielgrzymom i turystom.

 

Chcemy imponować naszą duchowością, kulturą i tradycją. Chcemy ukazać piękno miasta z jego zabytkami i dziełami sztuki. Chcemy otworzyć na oścież podwoje łagiewnickiego sanktuarium Bożego Miłosierdzia oraz Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”. Chcemy okazać wszystkim naszą życzliwość i gościnność. 

 

7. Panie, Jezu Chryste, 

dziś zawierzamy Ci wszystkie nasze sprawy,

nasze lęki i niepokoje, nasze radości i nadzieje.

 

Zapraszamy Cię, byś był zawsze obecny

w naszych sercach i w naszych rodzinach,

w naszych środowiskach nauki, pracy i ludzkiego cierpienia.

 

Błogosław naszemu Miastu.

Błogosław naszej Ojczyźnie.

Błogosław Europie i światu.

 

Prosimy o dar pokoju tam,

gdzie do głosu dochodzi przemoc,

gdzie przelewana jest krew. 

 

Prosimy zwłaszcza o dar pokoju dla ukraińskiego narodu.

 

Jezu, ufamy Tobie!

Jezu, pozostań z nami na zawsze.

Amen! 

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: