Nabożeństwo Słowa na XI Dzień Islamu, 1 II 2011



Czytania: Rdz 4, 1-16; Kol 3, 12-15; Mt 5, 17-26

 

Szanowny Panie Mufti,

Szanowni Przedstawiciele środowisk muzułmańskich w Krakowie,

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

 

1. Już po raz jedenasty Kościół katolicki w Polsce obchodzi „Dzień islamu". Pragniemy w tym dniu pamiętać w modlitwie w szczególny sposób o wyznawcach Islamu, „oddających cześć jedynemu Bogu, żywemu i samoistnemu, miłosiernemu i wszechmocnemu, Stwórcy nieba i ziemi, Temu, który przemówił do ludzi". Z szacunkiem bowiem powinniśmy odnosić się do wszystkich, którzy Bożym, „nawet zakrytym postanowieniom całym sercem usiłują się podporządkować, tak jak podporządkował się Bogu Abraham, do którego wiara islamu chętnie nawiązuje" - jak przypomniał to nam, katolikom, Sobór Watykański II (Dekl. Nostra aetate, n. 3).

 

Zachowanie wiary i umocnienie w wierze oraz mądrość potrzebną do rozpoznawania prostej drogi, którą nas Bóg pragnie prowadzić ku zbawieniu, a także siłę i determinację, by tą drogą podążać, może nam dać tylko On sam, a uczyni to tym prędzej, im usilniej będziemy o to prosić w modlitwie.


2. W tym roku Stolica Apostolska, za pośrednictwem Rady Dialogu Religijnego, proponuje nam temat wspólnego przeciwdziałania przemocy używanej rzekomo w imię religii. Jest to z pewnością temat bardzo gorący. Wiemy o niedawnych bolesnych aktach terroru. Nie zawsze jest to jednak wiedza pełna, gdyż środki przekazu chętnie podkreślają jednostronnie tego rodzaju akty, przemilczając - nieraz heroiczne - próby przeciwstawienia się im. Przypomniała nam tę drugą stronę w swym niedawnym oświadczeniu działająca w Polsce Rada Wspólna Katolików i Muzułmanów: „W kontekście noworocznej tragedii chrześcijan w Aleksandrii, na uwagę zasługują wyrazy solidarności muzułmanów ze społecznością koptyjską. Wielu egipskich wyznawców islamu - w tym politycy, duchowni i artyści - uczestniczyło w liturgii bożonarodzeniowej, stanowiąc «żywe tarcze» osłaniające Koptów i ich kościoły. Również we Francji przywódca tamtejszych muzułmanów wziął udział w koptyjskiej liturgii. Zamach w Aleksandrii potępiła Organizacja Konferencji Islamskiej".

 

Piękna jest inicjatywa wspólnego występowania przez Polską Radę Katolików i Muzułmanów w sprawach i w momentach, gdzie świat umie mówić tylko o konfrontacji i nienawiści. Na polskiej ziemi mamy dobre tradycje pokojowego współżycia chrześcijan i muzułmanów i pragniemy je pogłębiać i rozwijać. Jesteśmy przekonani, że budując podstawy pokoju idziemy Bożą drogą. Jak to śpiewaliśmy w psalmie:

 

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: Oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.

Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją, i chwała zamieszka w naszej ziemi (por. Ps 85, 9-10).


3. Słyszeliśmy przed chwilą dramatyczne pytanie skierowane przez Boga Najwyższego do pierwszego zabójcy, którego wspomina Pismo Święte: „Cóżeś uczynił? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi!" (Rdz 4,10). Bóg jest dawcą życia i tylko On ma do niego prawo. On upomina się o krew niewinnie przelaną. On też przestrzega: „Nie pokładajcie ufności w przemocy ani się łudźcie na próżno rabunkiem; do bogactw, choćby rosły, serc nie przywiązujcie!" (Ps 62, 11). Pan Jezus pogłębia rozumienie Bożej woli, ucząc: „Słyszeliście, że powiedziano przodkom: «Nie zabijaj!»; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: «Raka», podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: «Bezbożniku», podlega karze piekła ognistego" (Mt 5,21-22).

 

Jakże łatwo przychodzi nam, ludziom, ulegać pokusie dochodzenia swych praw przemocą, ze szkodą innych! Jak łatwo nam zapominać, że jeden jest Stwórca, który kocha wszystkie swoje dzieci i nie pozwoli bezkarnie krzywdzić żadnego z nich. Tym bardziej musimy nawzajem wspierać się modlitwą. O pokój serc. O to byśmy, umieli, jak mówi Apostoł: „oblec się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu" - jak Pan wybaczył nam (Kol 3,12-13). Wszyscy przecież jesteśmy dłużnikami Boga.

 

4. Módlmy się zatem, Siostry i Bracia, aby dobry Bóg dał nam doświadczyć tego, co obiecał przez Psalmistę. Niech dzięki naszym wzajemnym odniesieniom, pełnym życzliwości, „Spotkają się ze sobą łaska i wierność, ucałują się sprawiedliwość i pokój". Niech „Pan sam darzy nas szczęściem" (por. Ps 85, 11-12), a nasza ziemia niech wyda swój owoc: owoc pokoju.

Amen.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: