Nabożeństwo Słowa z okazji 15. Dnia Judaizmu


Nabożeństwo Słowa z okazji 15. Dnia Judaizmu, 12. 01. 2012 r.
Rdz 32, 25-32; Rz 9,6a.7-16; J 4, 5-24

 

 

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,
Drodzy Goście z krakowskiej Gminy Żydowskiej,

 

1. Oto spotykamy się znów, jak co roku, na wspólnej modlitwie za Lud Pierwszego Przymierza. Mamy w pamięci serdeczność i otwartość, z jaką zostaliśmy przyjęci w Synagodze Tempel i w Centrum Społeczności Żydowskiej przed rokiem. Była to okazja do głębszego zaznajomienia się z życiem i działalnością tej społeczności w naszym mieście.


W tym roku znów spotykamy się u Ojców Franciszkanów na modlitwie chrześcijan w intencji naszych braci i współobywateli Żydów. Wsłuchujemy się w słowa Pisma Świętego i próbujemy zrozumieć zawarty w nich zamysł Boga wobec nas.


2. Tajemnicze zmaganie praojca Jakuba z nieznanym przeciwnikiem, zmieniającym mu imię na Izrael, ujawnia szczególne powołanie tego człowieka i ludu, który on zapowiada przez swe nowe imię; ludu, który będzie jego potomstwem. Jakub „walczy z Bogiem i ludźmi" o prawo do szczególnego błogosławieństwa, do tego, by stać się dziedzicem Bożej obietnicy. Jest to dla niego ważniejsze od ziemskich sukcesów. Gotów jest zapłacić za to wysoką cenę. Z nocnej walki wychodzi jako kaleka, utykając, ale z błogosławieństwem. Dzięki niemu jest gotów na pojednanie z bratem i poprowadzenie swego domu na spotkanie przyszłości nakreślonej przez Bożą obietnicę.


3. W tej perspektywie patrzymy na naszych braci Żydów, potomków Jakuba-Izraela. Chcemy pamiętać o wysokiej cenie, jaką Izrael wielokrotnie w ciągu wieków płacił, żeby - jak jego praojciec - wytrwać w przymierzu z Bogiem, w nurcie Bożego powołania i Bożych obietnic. Chcemy wesprzeć naszą dzisiejszą modlitwą wierność powołaniu dzisiejszych potomków Izraela. Chcemy wypraszać dla nich Boże błogosławieństwo i spełnienie się obietnic Tego, który jest wierny swemu słowu. Chcemy okazać im nasze zrozumienie i solidarność przed Bogiem.


Pragniemy odkryć i lepiej zrozumieć także nasze, chrześcijańskie wybranie i powołanie, na mocy którego jesteśmy wezwani, by „oddawać cześć Bogu w duchu i w prawdzie". Jak kiedyś kobieta z Samarii, która przyszła po wodę z prastarej studni Jakuba, odkryła - dzięki Jezusowi - prawdę o sobie i Bogu, chcemy i my wciąż na nowo czerpać ze źródeł prawdy i ducha Bożego.
Nie chcemy więc zatrzymywać się na ziemskim rozumieniu spraw, lecz szukać inspiracji Bożej i Bożej prawdy o świecie, ludziach i stających przed nami wyzwaniach. Mamy wciąż żywo w pamięci przypadające w zeszłym roku 25-lecie historycznej pierwszej wizyty błogosławionego papieża Jana Pawła II w Rzymskiej Synagodze i modlitwę o pokój z przedstawicielami wielu religii w Asyżu. Obchody tej rocznicy, które miały miejsce także u nas w Krakowie, stawiają przed nami wielką sprawę pokoju, który trzeba cierpliwie budować nie tylko w relacjach międzynarodowych, ale i na naszej, polskiej ziemi, ucząc się, że odmienność można widzieć jako bogactwo i że dążenie do pokoju i jedności nie prowadzi do zubożającego ujednolicenia wszystkich i wszystkiego. Raczej pozwala zachować każdemu jego własne piękno jako dar dla drugich.


4. Nie znaczy to jednak, że mamy zamykać oczy na te różnice, które są wyrazem niesprawiedliwości. Nie możemy zamykać się przed problemami nędzy i ubóstwa, ale w czasach kryzysu powinniśmy uczyć się tym bardziej wspólnie stawiać im czoło. Nic tak nie pomaga budować dobre relacje wzajemne, jak wspólna troska o innych. Chcielibyśmy, gdzie tylko to możliwe, występować razem w służbie naszemu miastu, regionowi i ojczyźnie. Wiemy, że ostatecznie zakrólowanie pokoju i sprawiedliwości jest darem, o który trzeba wciąż prosić Boga; wiemy również, że tę prośbę trzeba wspierać i czynić wiarygodną przez nasz osobisty trud. Niech w tym nowym roku łączy nas pragnienie zjednania dla tej ziemi błogosławieństwa pokoju przez modlitwę i pracę.

Niech Pan będzie z nami.

Amen.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: