Opłatek - Uniwersytet Jagielloński 17 XII 2008


Magnificencjo,

szanowni Państwo,

reprezentujący wielką wspólnotę Uniwersytetu Jagiellońskiego!

 

1. Nasze dzisiejsze spotkanie przypomina nam, że już wkrótce będziemy kontemplować Tajemnicę. Tej Tajemnicy na imię Jezus Chrystus. Jego przyjście na świat, choć dokonało się w ciszy betlejemskiej nocy, odmieniło w sposób radykalny trajektorię ludzkich dziejów. Symbolem tego jest fakt, że w odliczaniu kolejnych lat tak zwanej „naszej" ery sięgamy do wydarzenia, które de facto rozpoczęło erę Chrystusa.


Zdajemy sobie sprawę, że nie wszyscy podzielają wiarę uczniów Mistrza z Nazaretu. Tym niemniej trudno obok Niego przejść obojętnie. Trudno sobie wyobrazić obecny kształt cywilizacji europejskiej i wielu regionów świata bez Ewangelii, bez Kościoła, bez jego wkładu w kulturę poszczególnych narodów, a także w kulturę ogólnoświatową.
Podtrzymując piękną i wymowną tradycję, związaną ze wspomnianą Tajemnicą, w tych dniach dzielimy się chlebem - opłatkiem oraz dobrym słowem zawartym w życzeniach. Potrzeba nam takiego prostego gestu braterstwa, solidarności i życzliwości, bo jakże często w życiu codziennym przyjmujemy postawy, które nas oddalają od drugiego człowieka.

 

2. Uniwersytet Jagielloński zajmuje szczególne miejsce w duchowej panoramie Krakowa i Polski. Uczelnia od sześciu i pół wieku stanowi wspólnotę ludzi szukających prawdy, formujących umysły i serca kolejnych młodych pokoleń. Zmieniały się dynastie, zmieniały się systemy polityczne, a Uniwersytet pełnił i nadal pełni swoją misję w służbie człowieka, w służbie ideałów ludzkiego ducha.

 

3. Wiemy, że w kręgu oddziaływania Uniwersytetu Jagiellońskiego znalazł się również młody Karol Wojtyła. Został przyjęty do wspólnoty Uniwersytetu jako student. To, co zaczęło się dla niego w 1938 roku, towarzyszyło mu nieprzerwanie do końca życia. Wiem, jak bardzo kardynał Karol Wojtyła i Papież Jan Paweł II cenił sobie więzi ze swoją Alma Mater Jagellonensis. Nadanie mu doktoratu honoris causa ze strony „jego" Uczelni przyjął z wdzięcznością i przekonaniem, że społeczność Uniwersytetu stara się żyć wartościami, którymi on żył.

 

4. W tym roku minęła trzydziesta rocznica wyboru i inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II. Stopniowo odkrywamy, jak bardzo ten pontyfikat wpłynął nie tylko na dzieje Kościoła powszechnego na przełomie tysiącleci, ale także na dzieje Polski, Europy i innych zakątków świata. Wielu stawiało sobie i nadal stawia pytania na temat roli Jana Pawła II w zapoczątkowaniu zmian, które doprowadziły do erozji i demontażu narzuconego nam i innym krajom europejskim systemu totalitarnego. Czy i jaka byłaby bez niego „Solidarność"? Czy i kiedy runąłby Mur Berliński? W jakim kraju, w jakim systemie żylibyśmy dzisiaj?
Jan Paweł II wykazał, że autentyczna wiara rodzi uczynki dobra, sprawiedliwości, solidarności i pokoju. Jan Paweł II nie zajmował się polityką, tak jak zwykle się ją pojmuje. Miał o wiele większe ambicje. Patrzył dalekosiężnie Służył wielkiej sprawie człowieka. Bronił godności osoby ludzkiej wierząc, że jest ona stworzona na obraz i podobieństwo Boże. Jego wiara, jego modlitwa, jego moc ducha były tak wielkie, że zmieniały oblicze naszego świata. Taki kształt przyjmowała jego „teologia wyzwolenia".

 

5. Magnificencjo, szanowni Państwo, z refleksją, którą się podzieliłem, łączą się również moje świąteczne życzenia. Życzę wszystkim odwagi i przenikliwości w szukaniu prawdy i dzieleniu się zdobytą prawdą z innymi. Życzę wytrwałości w prowadzeniu badań naukowych oraz w pracy dydaktycznej dla dobra młodego pokolenia i całej społeczności naszego narodu. Życzę satysfakcji ze świadomości uczestniczenia w wielkim i szlachetnym dziele. Życzę wszystkim radości i pokoju serca.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: