Opłatek- Uniwersytet Jagieloński Collegium Novum 23 XII 2009



Magnificencjo,
Panie i Panowie -

przedstawiciele naszej Almae Matris Jagellonensis!

 

1. Dziękuję Panu Rektorowi za dobre słowa i życzenia, wypowiedziane w imieniu społeczności Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Spotykamy się w przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia. Co roku pochylamy się nad niepojętą tajemnicą Boga, który stał się człowiekiem. Jego przyjście na świat przed ponad dwoma tysiącami lat uważamy za przełomowy moment w dziejach człowieka. Od tego przyjścia zaczęliśmy na nowo liczyć czas. Zwykle nazywamy ten czas naszą erą. Jest to jednak Jego era - era Jezusa Chrystusa.


Mówię o tym jako biskup Krakowa. Jako jeden z uczniów Mistrza z Nazaretu. Zdaję sobie również sprawę, że nie wszyscy podzielają moją wiarę. Nie wszyscy podzielają naszą wiarę. Jedno jest pewne: prawdy i wartości zapisane w Ewangelii Jezusa Chrystusa stały się prawdami i wartościami, które legły u podstaw naszej europejskiej kultury i cywilizacji. Ich szczególnym imieniem jest miłość i pojednanie, solidarność i braterstwo. W naszej polskiej tradycji święta Bożego Narodzenia przypominają nam o tych prawdach i o tych wartościach.

 

2. Spotkaniom wigilijnym towarzyszy łamanie się opłatkiem, czyli chlebem. Ten gest jest tak oczywisty, tak pierwotny, że nie wymaga wyjaśnienia. Moglibyśmy przytoczyć słowa Jezusa: „Ja jestem chlebem życia" (J 6, 48). Moglibyśmy również przytoczyć słowa z modlitwy, której On sam nas nauczył: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj" (Mt 6, 11). Chleb jest symbolem życia. Łamanie się chlebem to dzielenie się życiem. Ofiarując drugiemu człowiekowi chleb, ofiaruję mu to, co najcenniejsze. Ofiaruję mu akceptację, przyjaźń i miłość. Ofiaruję mu wszystko. Ofiaruję mu życie.

 

3. Przez całe wieki Uniwersytet Jagielloński dzielił się prawdą - niczym chlebem - z Polską i Europą. Tutaj najtęższe umysły naszych rodaków poszukiwały prawdy o Bogu, o człowieku i o otaczającym go świecie. Tutaj nadal dokonuje się to samo dzieło! Jesteśmy wdzięczni Wszechnicy Jagiellońskiej za jej trudną, ale jakże potrzebną posługę myślenia.

4. Szczególnym studentem Uniwersytetu był Karol Wojtyła, który przeszedł do historii jako Jan Paweł II. W tym roku przeżywaliśmy trzydziestą rocznicę jego pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, w 1979 roku. Wiemy, jak bardzo to wydarzenie wpłynęło na dalsze losy Polski i Europy, których dojrzałym owocem było powstanie w następnym roku „Solidarności". Wprawdzie ten owoc został ukrzyżowany przez stan wojenny, ale ostatecznie żarliwe pragnienie wolności i suwerenności naszego Narodu zostało zaspokojone w 1989 roku.

 

5. Magnificencjo, szanowni Państwo, korzystając z okazji, chciałbym wyrazić moją głęboką wdzięczność Uniwersytetowi Jagiellońskiemu za kilka spraw.
Dziękuję za wielkie zaangażowanie Uniwersytetu w Międzynarodowy Kongres dla Pokoju „Ludzie i Religie" we wrześniu bieżącego roku. Przeżyliśmy wspaniały wieczór w waszym Auditorium Maximum 6 września oraz w następnych dniach. Na cały świat popłynęło z Krakowa przesłanie pokoju, braterstwa i solidarności, dzięki między innymi zgodnej współpracy Uniwersytetu Jagiellońskiego i Kościoła krakowskiego. Kongres stał się wielkim wydarzeniem, a jego przesłanie odebrał cały świat.
Dziękuję za współpracę z Kościołem krakowskim w ramach wrześniowego Kongresu Kultury Polskiej. Mam nadzieję, że nasz wspólny, krakowski głos został dosłyszany.


I wreszcie dziękuję za stałą, niezmienną życzliwość dla środowisk intelektualnych Kościoła krakowskiego. Ta życzliwość znajduje obecnie szczególnego adresata w nowym Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. Łączy nas wspólne dziedzictwo. Łączą nas, a nie dzielą, trudne chwile sprzed kilkudziesięciu lat. Dziś kroczymy samodzielnie, ale przecież razem. Razem szukamy prawdy. Razem dzielimy się nią z nowym pokoleniem. Razem służymy świętej sprawie człowieka

6. Magnificencjo, szanowni Państwo, życzę całemu środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego radości i pokoju. Życzę entuzjazmu i wytrwałości w poszukiwaniu prawdy we wszystkich dziedzinach nauki. Życzę satysfakcji w przekazywaniu prawdy o człowieku i o otaczającej go rzeczywistości. Życzę docierania do źródeł prawdy. Życzę dochodzenia do Tajemnicy, która nas przerasta. Tę tajemnicę kontemplujemy podczas obecnych Świąt.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: