Opłatek dla „Środowiska”, 25 I 2015


Opłatek dla „Środowiska”, 25 I 2015

 

 

Drogie Siostry, drodzy Bracia!

1. Wprawdzie liturgiczny okres Bożego Narodzenia zakończył się dwa tygodnie temu, w niedzielę Chrztu Pańskiego, ale tradycyjnie wydłużamy ten czas do dnia 2 lutego – do święta Ofiarowania Pańskiego, czyli Matki Boskiej Gromnicznej. Radujemy się szczerze z przyjścia na ziemię Boga-Człowieka – Syna Bożego i Syna Maryi, bo to wydarzenie zapowiadało wielką zmianę w życiu ludzi wyczekujących Zbawiciela.

 

Św. Marek pominął w swojej Ewangelii okres dzieciństwa Jezusa i zaczyna swoją Ewangelię od chwili, gdy Jezus po długim okresie życia ukrytego w Nazarecie rozpoczyna publiczną działalność, przygotowaną wcześniej przez Jana Chrzciciela. Dzisiejsza Ewangelia opowiada nam o pierwszych krokach, słowach i decyzjach Jezusa. Zaczął od niezwykłej zapowiedzi i wezwania: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1,15). Dzieje ludzkości wkroczyły w decydującą fazę. Po długim okresie ciemności zalegającej ziemię w następstwie grzechu pierworodnego i zerwania przyjaźni z Bogiem, On sam – Stwórca nieba i ziemi – podjął dzieło pojednania z człowiekiem. Uczynił to w sposób niewyobrażalny. Sam stał się jednym z nas. Światłość ze Światłości zstąpiła na ziemię. W Jezusie Chrystusie Bóg i Jego królestwo zbliżyło się do nas, aby nam przywrócić godność dzieci Bożych i uczestnictwo w życiu Boga na wieki.

 

2. Zapowiedzi zbawczego wydarzenia, Boga zbliżającego się do człowieka, towarzyszyło wezwanie do przyjęcia właściwej postawy wobec tej nowej i decydującej rzeczywistości. Stąd jasne słowa Jezusa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” Wołanie o nawrócenie rozlegało się już wcześniej. Powtarzało się ono w całych dziejach narodu wybranego. Docierało do ludzkich serc dzięki posłudze proroków, użyczających swoich ust i głosu samemu Bogu. Wzywali oni do radykalnej odmiany życia i postaw, do odwracania się od zła i grzechu, do czynienia pokuty. Przykładem jest Jonasz. O jego misji usłyszeliśmy dziś w pierwszym czytaniu. Mieszkańcy grzesznej Niniwy odpowiedzieli na jego upomnienie i wołanie: „Ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego. Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad ich niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej” (Jon 3, 5. 10).

 

Słowa Jezusa wzywającego do nawrócenia skierowane są do wszystkich Jego uczniów, a więc także i do nas. „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię!”. Są to słowa tegorocznego roku duszpasterskiego w Kościele w Polsce. Są one skierowane do wszystkich – do biskupów i kapłanów, do osób konsekrowanych, do wszystkich wiernych – do wszystkich. Tak bardzo podkreśla to Ojciec Święty Franciszek. Kościół jest wspólnotą ludzi grzesznych, ale nawracających się. W ten sposób ta wspólnota dąży do świętości, czyli do coraz większej miłości Boga i bliźniego.

 

3. Pan Jezus nie poprzestaje na zapowiadaniu bliskości królestwa Bożego i wzywaniu do nawrócenia. To pierwszy krok. To warunek, by człowiek otworzył się na przyjęcie całej Ewangelii, całej Dobrej Nowiny, a więc przyjęcie Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. My Go potrzebujemy, bo tylko On może ocalić nasz los. Ale i On nas potrzebuje. Potrzebuje naszego świadectwa, aby kontynuować dzieło zbawienia w każdym pokoleniu, we wszystkich środowiskach, aby dotrzeć do serca każdego człowieka, bo za każdego przelał swoją najświętszą krew.

 

Przypomina nam o tym wzruszająca historia powołania pierwszych uczniów, pierwszych apostołów. Zaprosił prostych rybaków galilejskich, by poszli za Nim, by dzielili z Nim życie i uczestniczyli w Jego misji. Nauczyciel z Nazaretu wkroczył w ich zwyczajne życie nad Jeziorem Galilejskim, gdy zarzucali sieć w jezioro, jak Szymon i Andrzej, albo gdy naprawiali w łodzi sieci, jak Jakub i Jan. „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi” (Mk 1, 17). W tych słowach Nauczyciel nawiązywał do ich zawodu, ale zapraszał ich do znacznie większej i odpowiedzialnej pracy: mieli Mu pomagać w zdobywaniu ludzi dla sprawy, dla której On przyszedł na ziemię. Marek Ewangelista w lakonicznych słowach opisuje reakcję powołanych braci. Pierwsi, Szymon i Andrzej, „natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim”. Następni, Jakub i Jan, zareagowali podobnie: „zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim” (Mk 1, 18. 20).

 

4. Gromadzimy się dziś jako szczególna wspólnota, zwana „Środowiskiem” Karola Wojtyły – Jana Pawła II. Każdy z nas nosi w sercu osobiste doświadczenie spotkania z tym niezwykłym człowiekiem i apostołem Jezusa Chrystusa. Mijający czas z jednej strony oddala nas od chwil, kiedy moglibyśmy spotykać się z nim, rozmawiać z nim, cieszyć się jego obecnością, jego mądrym słowem, jego uśmiechem, jego wzrokiem. Wkrótce minie dziesiąta rocznica od odejścia do domu Ojca Jana Pawła II. Z drugiej strony mamy żywą świadomość jego duchowej obecności w naszym osobistym życiu i w życiu całego Kościoła. Nasze tegoroczne spotkanie opłatkowe i naszą dzisiejszą wspólną modlitwę przeżywamy jako „Środowisko” ŚWIĘTEGO Jana Pawła II. Kościół uznał oficjalnie jego świętość dziewięć miesięcy temu. Dla milionów chrześcijan na całym świecie Jan Paweł II stał się nauczycielem wiary, przewodnikiem w sprawach ducha, punktem odniesienia w podejmowaniu ważnych decyzji dotyczących życia moralnego, małżeńskiego, rodzinnego, zawodowego i społecznego. Jan Paweł II stał się orędownikiem naszych spraw u tronu Najwyższego.

 

Dla nas, którzyśmy go znali z bliska, to doświadczenie jego świętości jest niezmiernie ważne. Przypomina nam ono, że wszyscy jesteśmy powołani do życia z Bogiem w wieczności, a tutaj na ziemi do życia według Ewangelii, do życia, w centrum którego jest miłość i służba. Na tym polega świętość. Na tym polegała także świętość – moglibyśmy powiedzieć – w „wydaniu” Jana Pawła II.

 

Przypomina nam o tym św. Paweł, kierując nasze spojrzenie dalej i głębiej – ku wieczności. „Przemija bowiem postać tego świata” (1 Kor 7, 31). Dlatego, ponieważ „czas jest krótki” (1 Kor 7, 29), powinniśmy żyć mądrze, patrzeć na sprawy świata i naszego życia w perspektywie wieczności, do której wszyscy zdążamy. Nie lekceważymy spraw świata i naszego codziennego życia. Chcemy je wypełnić dobrem i miłością, ale wiemy, że jesteśmy w drodze, że zmierzamy na ostateczne spotkanie z naszym Stwórcą, Panem dziejów świata i ludzkich losów. Takiego spojrzenia, takiej postawy uczył nas i nadal uczy święty Papież Jan Paweł II.

 

5. Moi Drodzy, otrzymaliście w życiu niezwykłą łaskę bliskiego spotkania z Janem Pawłem II. Znaleźliście się w kręgu jego bezpośredniego oddziaływania. On formował wasze umysły i serca. Czynił to w sposób bardzo osobisty. Fascynowała was jego osobowość. On obdarzał was przyjaźnią, na którą odpowiedzieliście przyjaźnią, pogłębiającą się wraz z upływem lat. Pamiętam, z jaką radością Ojciec Święty przeżywał spotkania z wami w Watykanie i w Castel Gandolfo. Tak było do końca.

 

Otrzymaliście dar, którym możecie i powinniście się dzielić z waszymi bliskimi, poszerzając w ten sposób krąg „Środowiska”. Ono nie zacieśnia się do jednego pokolenia, bo – jak mówi łacińskie przysłowie, którego autorem jest św. Tomasz z Akwinu – bonum est diffusivum sui: dobro z natury się rozlewa. Naszą powinnością jest dzielić się dobrem, jakie otrzymaliśmy dzięki świętemu Janowi Pawłowi II.

 

Niech on nadal wam towarzyszy. Niech was inspiruje do dalszej służby. Niech wspiera was z wysoka w czynieniu dobra, w angażowaniu się w sprawy Kościoła. Niech błogosławi waszym rodzinom. Niech umacnia ich jedność i miłość. Niech nam wszystkim błogosławi. Amen!

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: