Opłatek – Uniwersytet Jagielloński, 19 XII 2012


Opłatek – Uniwersytet Jagielloński, 19 XII 2012

Magnificencjo,

szanowni Państwo, reprezentujący wielką wspólnotę Uniwersytetu Jagiellońskiego!

 

1. Tradycyjnie spotykamy się przed świętami Bożego Narodzenia, aby połamać się opłatkiem, a także podzielić się dobrym słowem zawartym w życzeniach. Dzielenie się chlebem z drugim człowiekiem, nie tylko w gronie rodzinnym, jest najbardziej czytelnym, pierwotnym symbolem powszechnego braterstwa i wspólnoty wszystkich ludzi, niezależnie od ich pochodzenia, kultury, języka i przekonań. Dla ludzi wierzących źródłem poczucia wspólnoty ludzkiego losu jest fakt, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednego Boga. Zdarza się, że w naszych codziennych zmaganiach i sporach zapominamy o tej fundamentalnej prawdzie.

 

Boże Narodzenie mówi nam, że Bóg utożsamił się z naszym losem do tego stopnia, że stał się człowiekiem, jednym z nas. Wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat, związane z narodzeniem Jezusa Chrystusa, odmieniły radykalnie dzieje człowieka. Tak sądzą Jego uczniowie. Te wydarzenia stały się także jednym z filarów naszej europejskiej cywilizacji i kultury. Zgadzają się z tym również ci, którzy nie podzielają wiary chrześcijan. Niezależnie od osobistych przekonań, łączy nas troska o człowieka, o jego godność, o budowanie autentycznych więzi międzyludzkich, stanowiących podstawę solidarnego społeczeństwa.

 

2. Kościół zawsze poczuwał się do odpowiedzialności za człowieka, bo to on – człowiek – jest „drogą Kościoła, drogą jego codziennego życia i doświadczenia, posłannictwa i trudów”, jak trafnie zauważył Jan Paweł II w swojej pierwszej encyklice (por. Redemptor hominis, 14). Tą prawdą kierował się także ostatni Synod Biskupów, który obradował w Watykanie w październiku br., a tematem jego prac była tak zwana nowa ewangelizacja. Kościół zdaje sobie sprawę z niedostatków ewangelizacji współczesnego świata. Uświadamia sobie, że wielu chrześcijan dotknął – jeśli tak można powiedzieć – powtórny analfabetyzm w sprawach wiary. Wielu nam współczesnych układa sobie życie tak, jakby Bóg nie miał im nic do powiedzenia, jakby nie było wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat, które wspominamy i przeżywamy w tych dniach.

 

Utracie wiary przez współczesnego człowieka towarzyszy często duchowa pustynia, której obszary spotykamy w różnych środowiskach. Kościół jest przekonany, że wnosi swój najlepszy wkład w życie człowieka i społeczeństwa, jeśli dzieli się z nim tym, co sam otrzymał, czyli z Ewangelią. Uważamy bowiem, że jest w niej zapisana podstawowa prawda o człowieku, o jego życiu i nadziei.

 

W dziele ewangelizacji Kościół szuka sprzymierzeńców. Zawsze była nim i nadal jest kultura, a także środowiska uniwersyteckie, spełniające fundamentalną posługę myślenia i formowania nowego pokolenia do szukania prawdy i dzielenia się nią z innymi. W Orędziu końcowym ostatniego Synodu Biskupów znajdujemy znamienne słowa o potrzebie dialogu z kulturami, o potrzebie odnowienia przymierza między wiarą i rozumem otwartym na transcendencję, o dialogu z wiedzą i poznaniem naukowym. W tym kontekście zawsze powracają pierwsze słowa Jana Pawła II z encykliki Fides et ratio, że „wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy”.

 

3. Magnificencjo, Szanowni Państwo, w przyszłym roku akademickim Uniwersytet Jagielloński rozpocznie sześćset pięćdziesiąty rok pełnienia swojej niepowtarzalnej misji w królewskim Krakowie i w naszej Ojczyźnie. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z roli Uniwersytetu opromienionego chwałą swoich wybitnych profesorów, ich dokonań, ich zasług w formowaniu kolejnych pokoleń i elit naszego narodu. Środowisko Uniwersytetu Jagiellońskiego było zawsze w najlepszym tego słowa znaczeniu opiniotwórcze dzięki prowadzonym badaniom naukowym i pracy dydaktycznej. Dzięki temu środowisko uniwersyteckie uczyło dyscypliny myślenia, rzetelności, uczciwości, wrażliwości, a więc podstawowych cnót i postaw, na których wspiera się życie społeczne.

 

W dzisiejszym świecie, w którym często do głosu dochodzi powierzchowność spojrzenia na ludzkie sprawy i banalność wypowiadanych oraz pisanych słów, tym bardziej wzrasta rola Uniwersytetu, którego zadaniem jest „wypływanie na głębię”, szukanie istoty rzeczy, wskazywanie właściwych dróg.

 

4. Korzystam z okazji, aby całemu środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego i wszystkich wyższych uczelni krakowskich wyrazić wdzięczność Kościoła Krakowskiego za ważny wkład w życie intelektualne i duchowe naszego Miasta i regionu. Wszyscy służymy sprawie człowieka i łączy nas troska o właściwy kształt życia społeczności.

 

Dziękuję za życzliwą i inspirującą więź z intelektualnym i duchowym dziedzictwem nauczania Jana Pawła II. W sposób szczególny jestem wdzięczny za organizowane corocznie listopadowe Dni Jana Pawła II. W tym roku doczekaliśmy się już siódmej edycji tych Dni i – jak wiemy – ich hasłem było słowo DIALOG. Dialog ze światem, z kulturami, z innymi religiami był charakterystycznym rysem pasterskiej i papieskiej posługi błogosławionego Papieża. Kościół Krakowski pragnie pozostać wierny temu stylowi ewangelizacji, temu stylowi więzi i komunikacji z człowiekiem i społeczeństwem. W tym duchu wznosimy Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”.

 

Magnificencjo, dziękuję za życzenia i odwzajemniam je.  W imieniu własnym oraz Kościoła Krakowskiego życzę, aby środowisko Uniwersytetu Jagiellońskiego pozostawało wierne swoim ideałom i nadal pełniło swoją szlachetną służbę dla dobra Krakowa i Polski, a także jednoczącej się Europy. Życzę, by Uniwersytet uczył szerokiego i głębokiego spojrzenia na sprawy człowieka i świata.
Życzę Państwu satysfakcji z dobrze spełnionej misji. Życzę wszystkim dobrego przeżycia świąt Bożego Narodzenia i duchowego zbliżenia się do Tajemnicy, wpisanej w te Święta. Życzę dobrego, błogosławionego Nowego Roku 2013.

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: