Pogrzeb śp. prof. Jacka Woźniakowskiego, 8 XII 2012


Kraków, 8.12.2012 r.

 

Droga Rodzino śp. prof. Jacka Woźniakowskiego,

Czcigodni uczestnicy pogrzebowych uroczystości!

 

Z bólem i smutkiem przyjąłem wiadomość o odejściu do Domu Ojca prof. Jacka Woźniakowskiego - Męża, Ojca, Dziadka i Przyjaciela. Wpisał się On na stałe w dzieje naszej Ojczyzny jako profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, historyk sztuki, pisarz, eseista, publicysta, dziennikarz, wydawca, tłumacz literatury pięknej i prezydent Krakowa w latach 1990–1991. Jego śmierć jest niepowetowaną stratą dla Kościoła w Polsce i dla polskiej kultury. Należał do filarów środowiska Tygodnika Powszechnego i Znaku będąc symbolem zaangażowania świeckich w życie Kościoła i w jego dzieło ewangelizacji, szczególnie środowiska intelektualistów i twórców kultury.

 

Współpracując z Metropolitą Krakowskim kard. Karolem Wojtyłą odegrał ważną rolę w zmaganiach o wolność Kościoła w czasach komunizmu, w rozwijaniu kultury chrześcijańskiej, niezależności myślenia i tworzenia, w zachowaniu pamięci historycznej naszej Ojczyzny. W tamtych czasach zrodziła się też przyjaźń między kard. Karolem Wojtyłą, później papieżem Janem Paweł II, a prof. Jackiem Woźniakowskim, która trwała do ostatnich dni życia Ojca Świętego.

 

Prof. Jacek Woźniakowski nie zamknął swojej działalności tylko do środowiska krakowskiego, ale Kraków stanowił dla niego zawsze bazę do rozwijania wrodzonych zdolności, a także dał mu możliwość kontaktów i tworzenia kultury ogólnopolskiej. Byłem świadkiem wielkiego wpływu Profesora i całego środowiska Znaku i Tygodnika Powszechnego na życie Kościoła otwartego na przemiany zainicjowane przez Sobór Watykański II; Kościoła twórczego, który wiernie realizował zalecenia dokumentów soborowych, szczególnie w wymiarze zaangażowania świeckich we współczesny świat zgodnie z nauką Chrystusa. Z tego zaangażowania w życie Kościoła i świata powstała znaczna grupa wybitnych osobowości, kształtujących oblicze naszej Ojczyzny i świata. Kościół Krakowski nadal żyje tym dziedzictwem i twórczo je rozwija, mimo aktualnie zachodzących zmian zarówno społecznych, jak i kulturowych.

 

Z uznaniem wspominamy dzisiaj zmarłego Profesora mając w pamięci jego aktywne uczestnictwo w życiu Archidiecezji Krakowskiej i Parafii Mariackiej, do której należał. Zawsze szukał dobra i dla współczesnych katolików świeckich może być przykładem twórczego i odpowiedzialnego zaangażowania w sprawy Kościoła i świata. Dzisiaj stajemy wokół jego doczesnych szczątków polecając go Miłosierdziu Bożemu. Dziękujemy dobremu Bogu za całe jego szlachetne życie. Jego żonie, Pani Marii i całej rodzinie przekazuję wyrazy współczucia i zapewniam o modlitwie.

 

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci.


 

Stanisław Kardynał Dziwisz

Arcybiskup Metropolita Krakowski

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: