Sympozjum Instytutu Prawa Kanonicznego UPJPII Czy polski Konkordat faworyzuje Kościół katolicki?, Kraków, 14 XI 2013


Sympozjum Instytutu Prawa Kanonicznego UPJPII

Czy polski Konkordat faworyzuje Kościół katolicki?

Kraków, 14 listopada 2013 r.

 

 

Otwierając Sympozjum zorganizowane z okazji dwudziestej rocznicy podpisania Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską w 1993 r. nie sposób nie przypomnieć słów wygłoszonych przez bł. Jana Pawła II w dniu ratyfikacji Konkordatu, 25 marca 1998 r.: „Dzisiaj zaczyna się nowy etap, określiłbym go jako normalny, we wzajemnych relacjach między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską, które będą regulowane odtąd umową konkordatową”.

 

Ten nowy, „normalny” – jak go określił Jan Paweł II – etap, szczęśliwie trwa już dwadzieścia lat. Konkordat, którego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa concordare – zgadzać się – zmierzał właśnie do tego, by relacje między obiema powołanymi do współpracy wspólnotami układały się zgodnie. Dla dobra Kościoła i Państwa, a przede wszystkim dla dobra człowieka, któremu obie te społeczności mają służyć, każda w swoim zakresie, w wymiarze doczesnym i nadprzyrodzonym. 

 

Wydaje się, że polski Konkordat dobrze ułożył wzajemne relacje obu wspólnot. Choć wielu przeciwników próbuje na siłę doszukiwać się w Konkordacie przywilejów dla Kościoła, trudno się takich dopatrywać. Umowa międzynarodowa ze Stolicą Apostolską stwarza raczej ramy dla zgodnej współpracy, w myśl maksymy: „wolny Kościół w wolnym państwie”.

 

We wspomnianym przemówieniu Ojciec Święty już na początku wskazywał na drogę dobrego ułożenia wzajemnych relacji między Państwem a Kościołem. Mówił: „Nie chodzi tu o jakieś uprzywilejowanie Kościoła czy wyróżnienie, a tylko o właściwe zrozumienie jego misji i roli w życiu publicznym. Kościół zawsze był z narodem i nigdy jego losy nie były mu obojętne”.

 

Niech zatem dzisiejsza naukowa refleksja prawników – zarówno kanonistów, jak i specjalistów w zakresie prawa państwowego – nad polskim Konkordatem przyczyni się do coraz lepszego zrozumienia wzajemnych relacji, tak by każdy wierny Kościoła, będący zarazem obywatelem Państwa, mógł należycie wypełniać swoje powinności i sprawiedliwie korzystać ze swych praw. Stale aktualna jest doktryna Soboru Watykańskiego II, w myśl której tym skuteczniej Kościół i Państwo będą wykonywać swoją służbę dla dobra wszystkich, im lepiej będą rozwijać między sobą zdrową współpracę (KDK 76).

 

Dzisiejsze Sympozjum rozpoczyna się doniosłym aktem wręczenia Księdzu Profesorowi Józefowi Krzywdzie Księgi Pamiątkowej, dla uczczenia jego samego i jego naukowych dokonań z okazji siedemdziesiątych urodzin. W moim liście gratulacyjnym, który jest zamieszczony w tej Księdze, przypomniałem o tym, że Ksiądz Profesor, kapłan Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo, swoją działalnością naukową na niwie kanonistyki wpisuje się w piękną tradycję nauczania prawa kanonicznego, jaką może szczycić się Zgromadzenie Księży Misjonarzy i prowadzony przez nich Instytut Teologiczny w Krakowie na Stradomiu. Dość wspomnieć o powstałym w tym środowisku opracowaniu autorstwa ks. Franciszka Bączkowicza CM, gruntownie uzupełnionym przez ks. Józefa Barona CM i ks. Władysława Stawinogę CM, Prawo kanoniczne. Podręcznik dla duchowieństwa, na którym kształciło się wiele pokoleń polskich kapłanów. Ksiądz Profesor chlubnie staje pośród swoich wielkich poprzedników, kultywując naukę prawa kanonicznego, stosownie do charyzmatu swojego zgromadzenia założonego przez św. Wincentego także ad cleri disciplinam

 

Wdzięczny jestem Księdzu Profesorowi za wieloletnią owocną pracę dydaktyczną i naukową oraz za pełnienie funkcji dyrektora Instytutu Prawa Kanonicznego przy Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

 

Księdzu Dyrektorowi - Jubilatowi serdecznie gratuluję, a wszystkim zebranym życzę owocnego sympozjum.

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: