Tabgha, 22 IV 2012


Tabgha, 22 IV 2012
Czytania: Iz 52, 7-10; Ef 4, 1-7. 11-13; J 21, 15-17

Wprowadzenie

Drodzy Pielgrzymi, bracia i siostry!

 

Dzisiaj, w trzecią Niedzielę Wielkanocną, pod koniec naszej wędrówki po Ziemi Świętej, sprawujemy Eucharystię przy sanktuarium Prymatu świętego Piotra. Wybraliśmy formularz Mszy świętej o błogosławionym Janie Pawle II, który sprawował prymat w Kościele powszechnym, w naszym pokoleniu.


Wokół nas niezwykła sceneria. Przed nami rozpościera się Jezioro Galilejskie, zwane również Genezaret albo Tyberiadzkie, tak bardzo związane z życiem Jezusa i Jego uczniów. Mistrz z Nazaretu wielokrotnie przemierzał to Jezioro. Na jego brzegu powołał pierwszych uczniów, rybaków galilejskich, którzy tu porzucili sieci, by stać się rybakami ludzi. Mieszkali w pobliskim Kafarnaum. Na wodach  Jeziora Galilejskiego Jezus przemawiał z łodzi do zgromadzonych na brzegu tłumów. Nad nami wznosi się Góra Błogosławieństw, na której nasz Pan na początku swojej działalności ogłosił program swojego Królestwa. A Tabgha, miejsce naszej dzisiejszej Mszy świętej, była świadkiem rozmnożenia chleba i ryb. Po zmartwychwstaniu Jezus tutaj potwierdził prymat Szymona Piotra.


Naszej żywej pamięci o tych wszystkich ewangelicznych wydarzeniach towarzyszy świadomość, że pośród nas jest zmartwychwstały Chrystus. On dziś do nas przemawia, tak jak przemawiał tutaj dwa tysiące lat temu. On nas tutaj karmi Chlebem życia, tak jak zapowiedział w Kafarnaum: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (J 6, 51).


Powierzmy jeszcze raz Jezusowi wszystkie osobiste i zbiorowe intencje naszej pielgrzymki. Prośmy także o umocnienie naszej wiary, byśmy po wielkich przeżyciach tych dni powrócili do naszych domów i wspólnot z odnowionym sercem.


Przeprośmy również Boga za nasze grzechy i niewierności, byśmy mogli godnie sprawować Najświętszą Ofiarę w tym niezwykłym miejscu.
   
Homilia

Drogie Siostry, drodzy Bracia!

 

1. Rozmowa Szymona Piotra z odczytanej przed chwilą Ewangelii stanowi zwieńczenie kilkuletnich przeżyć i doświadczenia prostego galilejskiego rybaka, który związał swój los i swoją przyszłość z niezwykłym Nauczycielem. Jezus powołał Szymona i jego brata Andrzeja, „jak zarzucali sieć w jezioro”. Zwrócił się do nich ze słowami: „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi”. A oni natychmiast – jak zaznacza ewangelista Marek – „porzuciwszy sieci, poszli za Nim” (Mk 1, 16-18). Tak zaczęła się największa przygoda ich życia. Odtąd zaczęli wędrować z Jezusem. Wraz z pozostałymi najbliższymi uczniami stanowili z Nim wspólnotę życia. Słuchali Jego słów, byli świadkami cudownych znaków, potwierdzających prawdę Jego niezwykłego orędzia.


Piotr zaznaczał się w grupie apostołów jako lider, choć był także człowiekiem chwiejnym i słabym. Ujawniło się to w sposób szczególny w nocy aresztowania i męki Pana. Jezus znał jednak szczere serce i wielką wiarę tego rybaka. Podczas cudownego połowu ryb na Jeziorze, które jest przed nami, Szymon padł na kolana i prosił Mistrza: „Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. W odpowiedzi usłyszał: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5, 8. 10).


W okolicach Cezarei Filipowej Szymon Piotr wyznał wiarę w Jezusa, również w imieniu pozostałych uczniów. Na pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie”, odparł: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16, 15-16). I wtedy znów usłyszał: „Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16, 18-19).

2. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam treść rozmowy zmartwychwstałego Jezusa z Szymonem Piotrem. Rozmowa odbyła się w miejscu, w którym teraz jesteśmy. Poprzedził ją obfity, cudowny połów ryb. O świcie nierozpoznany Jezus stanął na brzegu i powiedział do znajdujących się w łodzi uczniów: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie” (J 21, 6). Znaleźli takie mnóstwo ryb, że nie mogli wyciągnąć sieci. Apostoł Jan jako pierwszy rozpoznał Zmartwychwstałego, a Piotr „rzucił się wpław do jeziora” (J 21, 7), by spotkać się z rozpoznanym Panem jak najszybciej.


Podczas rozmowy padło potrójne, uroczyste, najważniejsze pytanie. Było to pytanie o miłość. Bo osobista miłość Księcia Apostołów miała być fundamentem służby ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu Panu oraz Jego Kościołowi. „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?” Co miał odpowiedzieć ubogi rybak, znający swoje słabości, ale pałający niezwykłą gorliwością, gotowością oddania życia Chrystusowi, zaangażowania się w sprawę, dla której On przyszedł na ziemię? „Tak Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”. „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21, 15-17). W tej pokornej odpowiedzi dochodzi do głosu świadomość Piotra, że przecież Jezus zna najgłębsze tajniki jego serca, zna jego dobrą wolę, zna żar jego wiary i miłości.


Potrójnemu pytaniu o miłość oraz potrójnej odpowiedzi towarzyszyło potrójne przekazanie pasterskiej misji: „Paś baranki moje. Paś owce moje”. Szymon Piotr podjął tę misję, świadomy odpowiedzialności, jaką złożył na niego Pan. Po Zesłaniu Ducha Świętego odważnie głosił Ewangelię z pozostałymi apostołami. Zaczął przewodzić rodzącemu się Kościołowi. Dotarł aż do Rzymu, stolicy pogańskiego imperium, i tam oddał życie za Jezusa. W ten sposób spełniły się słowa Jezusa, które usłyszał tutaj, nad Jeziorem: „«Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz». To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią [Piotr] uwielbi Boga” (J 21, 18-19).

3. Drodzy bracia i siostry, w tym niezwykłym miejscu myślimy spontanicznie o błogosławionym Janie Pawle II, którego przez ponad dwadzieścia sześć lat nazywaliśmy Piotrem naszych czasów. Pełnił bowiem Piotrową posługę, przyjmując 16 października 1978 roku odpowiedzialność za cały Kościół powszechny. Ojciec Święty znał na pamięć dzisiejszą Ewangelię z jej pytaniami o miłość. Znał ją jako młody kapłan, spełniając gorliwie obowiązki duszpasterskie w Archidiecezji Krakowskiej. Znał ją jako biskup Kościoła krakowskiego, przewodząc temu Kościołowi w trudnych dla wiary latach w naszej Ojczyźnie. Znał tę Ewangelię, gdy został Zastępcą Chrystusa na ziemi. Pytania o miłość, które po raz pierwszy padły tutaj, na brzegu Jeziora, towarzyszyły nieprzerwanie błogosławionemu Papieżowi przez cały pontyfikat, a odpowiedź na te pytania stanowi klucz do zrozumienia jego niezmordowanej służby Bogu i człowiekowi.


Jakże w tym miejscu nie przypomnieć jeszcze raz słów Jana Pawła II z inauguracji pontyfikatu, w których odsłaniał swoje uczucia w tak niezwykłej chwili swego życia. Ojciec Święty szukał w doświadczeniu Szymona Piotra zrozumienia tego, co go spotkało, co sam przeżywał, zaczynając spełniać swoją posługę prymatu w Kościele. „Dziś nowy biskup Rzymu – mówił Papież – rozpoczyna uroczyście sprawowanie swego urzędu i misję Piotrową. W tym właśnie Mieście Piotr zakończył, wypełnił posłannictwo powierzone przez Pana. […] Piotr przybył do Rzymu! Cóż skierowało go i doprowadziło do tego Miasta, w serce rzymskiego Imperium, jak nie posłuszeństwo natchnieniu otrzymanemu od Pana? Zapewne ten rybak z Galilei nie chciałby przybyć aż tutaj, wolałby pewnie zostać tam, nad brzegiem jeziora Genezaret, ze swoją łodzią i sieciami. Ale prowadzony przez Pana, posłuszny natchnieniu, dotarł tu” (homilia, 22 X 1978, n. 3).

4. Drodzy pielgrzymi, wyrażając Bogu wdzięczność za pontyfikat Jana Pawła II, a także za dar jego świętości, potwierdzonej uroczyście aktem jego beatyfikacji 1 maja ubiegłego roku, myślimy o osobistym powołaniu każdej i każdego z nas. Do każdego Chrystus kieruje zaproszenie, które skierował do Szymona Piotra w tym miejscu: „Pójdź za Mną” (J 21, 19). Realizujemy nasze powołanie w konkretnej sytuacji i stanie życia – w kapłaństwie i życiu zakonnym, w małżeństwie i życiu rodzinnym. Do każdego z nas należy dawać świadectwo Jezusowi i Jego Ewangelii przez osobiste i święte życie, przez zaangażowanie w sprawy Boże i w sprawy człowieka.


Dziś usłyszeliśmy słowa apostoła Pawła z jego Listu do Efezjan, pisanego w rzymskim więzieniu: „Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości” (Ef 4, 1-2). Szczególnie powinniśmy sobie wziąć do serca wezwanie Apostoła do jedności. „Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich” (Ef 4, 3-6). Oto najgłębsze źródła jedności Kościoła, zakotwiczonego w Bogu. Zadaniem nas wszystkich jest strzec tej jedności, pogłębiać ją i umacniać, zwłaszcza w kontekście tylu prób jej podważania, banalizowania i spłycania istoty Kościoła i jego misji. Kościół jest naszym domem. W Kościele spotykamy się z żywym Jezusem. On ten Kościół zakładał na tej Ziemi, zwanej Świętą. Dziś Kościół Chrystusowy ogarnia wszystkie ludy i narody, wszystkie kontynenty. Wszyscy stanowimy jedną i wielką wspólnotę zmartwychwstałego Pana. W Nim nasze źródła i korzenie. W Nim nasze życie, nasza wieczność, nasza nadzieja.

5. Jutro powrócimy do naszych domów i środowisk, do naszych codziennych zajęć i obowiązków. Powrócimy do naszych łodzi i sieci. Niech duchowe doświadczenie związane z pielgrzymowaniem w Ziemi Jezusa umocni naszą wiarę, nadzieję i miłość. Niech nam pomoże jeszcze bardziej świadomie żyć Ewangelią na co dzień. Niech nas umacnia w pragnieniu prowadzenia świętego życia, na miarę naszych sił i możliwości, na wzór błogosławionego Jana Pawła II, szczególnego patrona naszego pielgrzymowania. Niech doświadczenie pielgrzymki pomaga nam odpowiadać Jezusowi, który i nam zadaje pytanie o miłość. Oddajmy Jezusowi to, co w nas najlepsze.


Amen!

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: