Uniwersytet Jagielloński Inauguracja roku akademickiego, 1 X 2010


Uniwersytet Jagielloński

Inauguracja roku akademickiego, 1 X 2010

 

Czytania: 1 Kor 12, 4-13 (lekcjonarz, tom VII, s. 90)

Łk 4, 16-22a (lekcjonarz, tom VII, s. 97)

 

 

 

Magnificencjo,

szanowni Profesorzy, Wykładowcy i Pracownicy administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego,

drodzy Studenci i Studentki,

Siostry i Bracia!

 

1. Alma Mater Jagellonica rozpoczyna dzisiaj kolejny, sześćset czterdziesty siódmy rok swojej działalności w służbie prawdy, a więc w służbie człowieka pragnącego zrozumieć otaczającą go rzeczywistość, a przede wszystkim pragnącego zrozumieć samego siebie. Każdy człowiek nosi w sobie podstawowe pytania dotyczące swojej egzystencji na ziemi, a także swojego losu. Naszych poszukiwań prawdy nie zaczynamy od zera. Kolejne pokolenia gromadziły już przed nami owoce swoich doświadczeń i tworzą one skarbiec wiedzy i mądrości całej ludzkości. My sami wpisujemy się w ten łańcuch pokoleń i do nas należy powiększanie skarbca prawdy. Tę rzeczywistość uświadamia nam bardzo wyraźnie sześć i pół wieku Wszechnicy Jagiellońskiej. Dziś nawiązujemy do tych dziejów, bo one ukształtowały naszą tożsamość. Jednocześnie myślimy o nowych wyzwaniach stających przed Uniwersytetem, bo przecież nie żyje on tylko przeszłością, lecz przede wszystkim stara się odpowiedzieć na nowe pytania i pragnienia dzisiejszego pokolenia.

 

Jako uczniowie Jezusa z Nazaretu, uformowani w szkole Jego Ewangelii, rozpoczynamy nowy rok akademicki sprawowaniem Eucharystii. To ona wprowadza nas najgłębiej w całą rzeczywistość, w której zanurzone jest życie człowieka i wszystkie jego sprawy. Nie ma konfliktu między światem rozumu, reprezentowanym przez środowisko uniwersyteckie, a światem wiary, którego przestrzeń stanowi słowo Boże oraz Kościół jako wspólnota ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana. Jak podkreślił ostatnio Benedykt XVI, „świat rozumu i świat wiary potrzebują siebie nawzajem i powinny prowadzić dialog dla dobra naszej cywilizacji". Oto zadanie, jakie staje przed środowiskami oddanymi poszukiwaniom pełnej prawdy i pragnącymi służyć sprawie człowieka.

 

2. Odczytany przez nas fragment z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian pomaga nam spojrzeć na życie człowieka w perspektywie daru i służby. Mówi Apostoł: „Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków" (1 Kor 12, 8-10).

 

Wydaje się, że ludzie zaangażowani w środowisku uniwersyteckim otrzymują od Boga szczególną umiejętność poznawania prawdy oraz dar mądrości słowa. Dzięki osobistym uzdolnieniom oraz pracy w zespołach, ludzie oddani nauce badają rozległe przestrzenie otaczającej nas rzeczywistości. Dzięki ich inteligencji i pracy umysłu realizuje się polecenie Stwórcy, aby człowiek czynił sobie ziemię poddaną (por. Rdz 1, 28). A dar mądrości słowa sprawia, że prawda dociera do umysłów i serc wszystkich, a zwłaszcza nowego pokolenia studentów.

 

Otrzymane od Boga dary zobowiązują, stają się zadaniem. Nie otrzymujemy ich bowiem dla nas samych, ale po to, by nimi służyć. W ten sposób budujemy solidarne społeczeństwo. W ten sposób budujemy braterską wspólnotę, przekraczającą granice kultury, języka i narodowości. Nie czynimy tego o własnych siłach. Wierzymy, że to Duch Święty oświeca nas, umacnia, dodaje odwagi i uzdalnia do czynienia dobra, do prawdziwej miłości. Św. Paweł potwierdza tę prawdę, mówiąc: „Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra". I dodaje: „Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce" (1 Kor 12, 7. 11).

 

3. Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam Chrystusa przemawiającego i nauczającego. Uczniowie Jezusa z Nazaretu nazywali Go Mistrzem, Nauczycielem. Był to niezwykły Nauczyciel. On sam powoływał swoich uczniów. W odpowiedzi na Jego słowa: „Pójdź za Mną", uczniowie zostawiali swoje domy, zajęcia i towarzyszyli Mu w Jego wędrówkach. Pójść za Jezusem znaczyło utożsamić się z Jego osobą i Jego posłannictwem. Oznaczało oddać się Mu do dyspozycji i stać się z kolei człowiekiem posłanym, obdarzonym misją.

Odczytane przez Jezusa w synagodze proroctwo Izajasza odsłania przed nami Jego misję w służbie człowieka. Został posłany, aby „ubogim nieść dobrą nowinę, więźniom głosić wolność, a niewidomym przejrzenie; aby uciśnionych odsyłać wolnymi, aby obwoływać rok łaski Pana" (por. Łk 4, 18-19). Widzimy, że Jezus pragnie integralnego dobra człowieka. Przywraca mu wolność i godność, bo został stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Przywraca człowiekowi wzrok, obdarzając go światłem prawdy. Przywraca ubogiemu radość, głosząc mu dobrą nowinę o powołaniu do życia w królestwie miłości i pokoju.

 

4. Szczególnym uczniem i świadkiem Jezusa Nauczyciela w dzisiejszym świecie był Jan Paweł II. Znamy jego drogę życia i służby. Wiemy, że do tej służby światu i Kościołowi powszechnemu przygotowała go również polska szkoła oraz Uniwersytet Jagielloński. To była jego Alma Mater.

 

Jako humanista, człowiek nauki i refleksji, a jednocześnie jako pasterz i człowiek Kościoła, Jan Paweł II wniósł ogromny wkład w zbliżenie „świata rozumu" i „świata wiary". Przemawiał na wielu areopagach współczesnego świata, tworzył teksty pomagające zrozumieć problemy naszych czasów, chętnie spotykał się ze środowiskami uniwersyteckimi, bo to było jego środowisko. Jakże nie przypomnieć tutaj sławnych początkowych słów z jego magistralnego dokumentu - encykliki Fides et ratio: „Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek - poznając Go i miłując - mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie" (n. 1). A pod koniec encykliki Papież pisał: „Wszystkich proszę, aby starali się dostrzec wnętrze człowieka, którego Chrystus zbawił przez tajemnicę swojej miłości, oraz głębię jego nieustannego poszukiwania prawdy i sensu. Różne systemy filozoficzne wpoiły mu złudne przekonanie, że jest absolutnym panem samego siebie, że może samodzielnie decydować o swoim losie i przyszłości, polegając wyłącznie na sobie i na własnych siłach. Wielkość człowieka nigdy nie urzeczywistni się w ten sposób. Stanie się to możliwe tylko wówczas, gdy człowiek postanowi zakorzenić się w prawdzie, budując swój dom w cieniu Mądrości i w nim zamieszkując" (n. 107).

 

5. Życzę całej społeczności Uniwersytetu Jagiellońskiego, by „zamieszkiwała w cieniu Mądrości", by pozostała wierna swemu zaszczytnemu powołaniu do odkrywania prawdy, do zdobywania wiedzy i mądrości oraz do dzielenia się owocem swoich poszukiwań i doświadczeń z innymi. Uniwersytet Jagielloński zapisał i nadal zapisuje szczególne karty w dziejach naszego królewskiego Miasta i naszej Ojczyzny, jej kultury i duchowych osiągnięć. Niech Krakowska Wszechnica nadal formuje umysły i serca młodych Polek i Polaków, aby czerpiąc z dziedzictwa minionych wieków stawiali czoło nowym wyzwaniom i podejmowali służbę wobec drugiego człowieka i Narodu.

 

Niech w tym dziele wspomaga nas wszystkich Matka Jezusa, „którą Kościół wzywa w modlitwie jako Stolicę Mądrości. (...) Oby dążenie do mądrości, ostatecznego i właściwego celu każdej prawdziwej wiedzy, nie napotykało (...) żadnych przeszkód dzięki wstawiennictwu Tej, która rodząc Prawdę i zachowując ją w swoim sercu, na zawsze obdarzyła nią całą ludzkość" (Fides et ratio, 108).

Amen!

 

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: