Wniebowzięcie NMP, Bazylika Mariacka,15 VIII 2014


 

Wniebowzięcie NMP,  Bazylika Mariacka,15 VIII 2014

 

 

Wprowadzenie

 

 

Co roku, 15 sierpnia, gromadzimy się w tej majestatycznej Bazylice, wzniesionej przed wiekami w sercu historycznego Krakowa i noszącej imię Maryi, aby sprawować Eucharystię w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Radujemy się, że Matka Chrystusa i Matka Kościoła cieszy się już chwałą w niebie i że tam oręduje za nami. Radujemy się, że niebo i wieczność jest również celem naszego ziemskiego pielgrzymowania. Taka jest bowiem prawda o naszym ostatecznym losie.

 

Dzisiejszą religijną uroczystość przeżywamy także jako święto całej społeczności Królewskiego i Stołecznego Miasta Krakowa. Witam więc i pozdrawiam pośród nas Władze Miasta Krakowa i Województwa Małopolskiego. Witam Wojsko Polskie w dniu jego święta. Witam przedstawicieli Policji, Straży Miejskiej i Straży Pożarnej oraz pozostałych Służb, Instytucji, Stowarzyszeń i środowisk.

 

Pozdrawiam Kapłanów i Siostry zakonne. Pozdrawiam krakowskie Kwiaciarki, które co roku przynoszą Maryi Pannie wspaniały bukiet kwiatów. Pozdrawiam wszystkich Parafian oraz uczestników dzisiejszej Eucharystii, mieszkańców Krakowa i gości. Niech nas zjednoczy wspólna modlitwa za nasze Miasto i naszą Ojczyznę.

 

Serdecznie pozdrawiam naszego gościa -arcybiskupa z Denver ze Stanów Zjednoczonych i dziękuję mu za gościnę w jego Archidiecezji podczas moich odwiedzin Polonii.

I am very happy to welcome cordially our special guest, His Excellency, Archbishop Samuel Aquila, Archbishop of Denver.

Taking this opportunity I would like to thank him very much for his kindness and hospitality during my visit in Polish communities in Denver.

 

A teraz, świadomi naszych niewierności, przeprośmy Boga za nasze grzechy, byśmy mogli z czystym sercem słuchać Bożego słowa i sprawować Najświętszą Ofiarę.

 

 

 

Homilia

 

Bracia i Siostry!

 

1. W przeżyciu dzisiejszej uroczystości, jak zawsze, pomaga nam słowo Boże. Opowiada nam ono o zbawczych wydarzeniach, które już się dokonały, ale jednocześnie odsłania przed nami głębię rzeczywistości, w której my wszyscy jesteśmy zanurzeni i do której zmierzamy. Wniebowzięcie Maryi to jedno z wydarzeń, które dotyka każdego z nas. Dlatego nasze dzisiejsze świętowanie nie ogranicza się tylko do wspominania przeszłości, ale jest równocześnie zachętą do ożywienia w nas samych głębokiej nadziei co do naszego osobistego losu.

 

Ewangelia koncentruje naszą uwagę na tym, w jaki sposób Maryja z Nazaretu przeżywała pierwsze chwile swojego Bożego macierzyństwa, które ostatecznie uzasadniło przyznanie Jej nadzwyczajnego przywileju, jakim było wzięcie Jej z duszą i ciałem do nieba, gdzie zasiada jako Królowa „po prawicy swego Syna, «nieśmiertelnego Króla wieków»”, jak napisał papież Pius XII, ogłaszając dogmat o Wniebowzięciu Maryi sześćdziesiąt cztery lata temu.


Uderza nas fakt, że po Zwiastowaniu Maryja nie zamyka się w sobie ze swą wielką i po ludzku niewyobrażalną Tajemnicą. Została Matką Syna Bożego. Została służebnicą Pańską i oddała się całkowicie do dyspozycji Najwyższego. Ale równocześnie – bo taka jest logika miłości – zaczęła służyć ludziom, poczynając od swej krewnej Elżbiety, a potem po latach, służąc uczniom swego ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Syna tworzącym wspólnotę Kościoła. To dla nas wszystkich ważna wskazówka. Miłość Boga powinna nas zawsze prowadzić do miłości bliźniego, do służby człowiekowi, bo przecież – jak już zauważył św. Jan – „kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (1 J 4, 20).

 

2. Podczas Zwiastowania onieśmielona Maryja wypowiedziała jedynie kilka słów. Zapytała najpierw anioła: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”, a w końcu wyraziła zgodę: „niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1, 34. 38). Dopiero hymn Magnificat, jaki Maryja wyśpiewała podczas spotkania z Elżbietą, odsłania przed nami tajemnicę Jej serca, Jej najgłębszych uczuć i przeżyć. Nosząc w swoim niepokalanym łonie Jezusa, zaczyna żyć wielkimi sprawami Boga i człowieka. Zdaje sobie sprawę, że Wszechmocny wejrzał na Jej uniżenie i uczynił Jej wielkie rzeczy, dla których błogosławić Ja będą wszystkie kolejne pokolenia.

 

Maryja zdaje sobie sprawę ze swej nowej, niezwykłej tożsamości jako matki Syna Bożego i jednoczesnego uczestnictwa w wielkich Bożych zamiarach wobec ludzkości.

 

Matka Jezusa zaczyna dostrzegać wielkość Boga Zbawcy, Jego miłosierdzie i zaangażowanie w zasadnicze sprawy świata i człowieka, w ustanowienie ostatecznej sprawiedliwości na ziemi. On to bowiem „przejawia moc swego ramienia, rozprasza pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Głodnych syci dobrami, a bogaczy odprawia z niczym” (Łk 1, 51-53). Jak widzimy, Maryja zaczyna żyć wielkimi sprawami, dla których Syn Boży, Jej Syn, zstąpił na ziemię.

 

3. Takiej postawy uczył nas Jezus. Takiej postawy uczy nas Jego Wniebowzięta Matka. I takiej właśnie postawy uczy nas wielki zastęp świętych, którzy swoim życiem dali wyraźne świadectwo Jezusowi i Jego Ewangelii. W tym gronie znajdujemy jakże bliskiego nam człowieka, św. Jana Pawła II, pasterza naszego Kościoła Krakowskiego, a następnie całego Kościoła powszechnego. Już czwarty miesiąc dziękujemy Bogu za jego kanonizację. Uczyniliśmy to na Skałce podczas uroczystości ku czci św. Stanisława, biskupa i męczennika, ale przecież nie może zabraknąć naszego podziękowania w Bazylice Mariackiej, w tym wspaniałym, centralnym kościele krakowskim, w którym ksiądz i biskup Karol Wojtyła posługiwał duszpastersko mieszkańcom i odwiedzającym świątynię. Zostawił on tutaj trwały ślad, między innymi przez ukoronowanie wraz z Prymasem Tysiąclecia wizerunku Matki Bożej czuwającej u wejścia do kościoła. Stało się to 15 grudnia 1968 roku.

 

Św. Jan Paweł II jest obecny tutaj również przez swoje relikwie krwi. Postarał się o to obecny archiprezbiter, ksiądz Dariusz. Relikwie są znakiem duchowej obecności Świętego w tej świątyni, w łagiewnickim sanktuarium jego imienia i w całym naszym mieście. Ta obecność jest wyróżnieniem, ale i zobowiązaniem. W Europie i w świecie Kraków kojarzony jest z osobą Karola Wojtyły i Jana Pawła II. Oblicze Miasta rzeźbiły całe pokolenia krakowskich świętych i błogosławionych, wybitnych uczonych, pisarzy, artystów, społeczników, rządzących naszym grodem, a także jego zwykłych mieszkańców. Nie ulega wątpliwości, że w tym dziele kształtowania wizerunku Miasta ogromną rolę odegrał i nadal odgrywa święty Papież. Powinniśmy chronić to dziedzictwo, utrwalać je i dzielić się nim z innymi. W tym duchu również przygotowujemy się do Światowego Dnia Młodzieży 2016 r. Będzie to święto wiary, święto młodego Kościoła ogarniającego wszystkie narody i kontynenty.

 

Jak wiadomo, miejscem tego wydarzenia będzie Kraków. Stawia to przed naszym miastem poważne wyzwania logistyczne, ale nade wszystko moralne. Od pewnego czasu jesteśmy świadkami jego pewnej degradacji moralnej, zwłaszcza centrum dotknięte jest zepsuciem dobrych obyczajów i godności wiekowej naszego miasta. Za ten stan jesteśmy wszyscy odpowiedzialni. Potrzebne jest w tym względzie zespolenie wysiłków nas wszystkich. Radość cieszy wszystkich, ale niech będzie ona zdrowa – bez pijaństwa i rozpusty.

 

5. Dzisiejsza uroczystość wiąże się tradycyjnie z błogosławieństwem kwiatów, roślin i ziół leczniczych. To piękna tradycja, i niech ona trwa. Jest wyrazem naszej wdzięczności Bogu za Jego dary, a jednocześnie zawarta jest w niej prośba o zdrowie i Boże błogosławieństwo dla nas wszystkich i dla naszego środowiska.

 

Nie myślimy dziś tylko o sobie. Dziękując Opatrzności za dar wolności i pokoju w naszej Ojczyźnie, nie zapominamy, że żyjemy w niespokojnym świecie. Przeżywamy tragedię narodu ukraińskiego, jego cierpienie i walkę o zachowanie państwowości oraz życie w bezpiecznych granicach. Modlimy się za Ukrainę słowami Psalmisty, wypisanymi na Pomniku Gdańskim: „Pan da siłę swojemu ludowi, Pan da swojemu ludowi błogosławieństwo pokoju” (Ps 29, 11).

 

Jesteśmy blisko chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Przeżywamy tragedię chrześcijan w Syrii oraz w Iraku, zmuszonych do opuszczenia swoich domostw i skazanych na tułaczkę w nieludzkich warunkach. Z tej świątyni ślemy im wyrazy solidarności i zapewniamy o modlitwie.

 

Modlimy się za Papieża Franciszka, który aktualnie w Korei Południowej przewodniczy VI Azjatyckim Dniom Młodzieży, by nie brakowało mu sił w umacnianiu braci w wierze, w służbie Kościołowi, w trosce o to, by radość Ewangelii – Evangelii gaudium – towarzyszyła nam zawsze, pomimo wszystkich trudności i napięć życia codziennego.

 

6. Wniebowzięta Pani,

Matko Jezusa i nasza Matko,

radujemy się z Twojej obecności i radości w niebie.

Wierzymy w Twoje orędownictwo za nami

u tronu Najwyższego.

Powierzamy Ci nasze Miasto i naszą Ojczyznę –

niech będzie królestwem Twego Syna.

Prosimy o pokój dla niespokojnego świata.

Powierzamy miłosiernemu Bogu

wszystkich naszych zmarłych braci i siostry,

zwłaszcza naszych żołnierzy poległych

podczas I i II wojny światowej,

podczas Bitwy Warszawskiej w 1920 roku,

a także wszystkich poległych żołnierzy

podczas pełnienia misji pokojowych.

Maryjo, Wniebowzięta Pani,

wspieraj nas w naszym podążaniu do nieba i wieczności,

byśmy wszyscy spotkali się w królestwie Twego Syna –

w królestwie życia, miłości i pokoju.

Amen!  

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: