Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, 2 XI 2011, Katedra Wawelska


Królewska Katedra na Wawelu, 02. 11. 2011 r.

Wspomnienie Wszystkich Zmarłych

 

 

Wprowadzenie

 

Drodzy Bracia i Siostry,

 

W tym wyjątkowym dniu, kiedy w liturgii wspominamy Wszystkich Wiernych Zmarłych, gromadzimy się na wspólnej modlitwie w Katedrze Wawelskiej przy grobach królów, bohaterów narodowych, wieszczów i następców na stolicy św. Stanisława, biskupa i męczennika. Sprawując Najświętszą Ofiarę naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, Jemu pragniemy powierzyć los naszych zmarłych, naszych bliskich, wszystkich spoczywających w tutejszej katedrze, ale także wszystkich bezimiennych zmarłych. Chcemy im solidarnie ofiarować naszą modlitwę.

 

Blasku temu dniowi i miejscu dodaje osoba bł. Jana Pawła II, który w domu Ojca wstawia się za nami i naszą Ojczyzną. To On, sześćdziesiąt pięć lat temu odprawił w krypcie św. Leonarda prymicyjną Mszę świętą, aby uwydatnić swoją żywą duchową więź z historią Narodu, która na Wzgórzu Wawelskim znalazła swą szczególną kondensację (por. Dar i tajemnica, s. 46 n).

Zapraszam wszystkich do serdecznej modlitwy. W jej centrum będą wszyscy nasi zmarli bracia i siostry, ale także wszystkie sprawy nas - również zmierzających do domu Ojca niebieskiego.

 

Świadomi naszych słabości, niewierności i grzechów, przeprośmy Boga za to wszystko, co nas oddala od Niego, byśmy mogli z czystym sercem sprawować tę Najświętszą Ofiarę.

 

Drodzy Bracia i Siostry!


1. Nasza Katedra, w której we Wspomnienie Wszystkich Zmarłych sprawujemy tę Najświętszą Ofiarę, to wielki skarbiec naszej Ojczyzny. Jest w niej skarb srebrnej konfesji św. Stanisława, a w relikwiarzu jego głowa poraniona królewskim mieczem. Skarb oprawiony w złoto, który mówi o ostrych napięciach, jakie istniały i istnieją w naszej Ojczyźnie między władzą a podwładnym.

W tej Katedrze jest Krucyfiks św. Jadwigi, królowej Polski, i jej relikwie. One uobecniają wielkie bogactwo jej serca, obejmującego naszą Ojczyznę; narody, które połączyła granicami szacunku i jedności; szachownicę Europy, na której chciała ustawić Kraków i Polskę jako mocną figurę; Kościół, którego granice chciała poszerzyć o kolejny naród przyjmujący chrzest.

 

Nasza Katedra to miejsce koronacji królów i skarbiec przechowujący insygnia królewskiej władzy, pamiątki ich mądrych decyzji i wielkich zwycięstw, takich jak Grunwald czy Wiedeń.

 

Katedra to dzwon Zygmunta, który zwiastuje godziny zwycięstwa i radości, ale również godziny bólu i rozstania, jakie przeżywali Polacy na przestrzeni wieków.

 

Ta Katedra to miejsce umiłowane przez Kardynała Karola Wojtyłę i cząstka serca bł. Jana Pawła II. Jakże wiele on jej zawdzięczał i jak wiele ona będzie mu zawdzięczać przez pokolenia.


2. Nasza Katedra to najsłynniejszy cmentarz naszego narodu. Chodzimy tu między grobowcami, a pod posadzką mogiły wielu wielkich Polaków. Wejście do krypty Leonarda odsłania posadzkę, a na niej napis z XI wieku.

To bogactwo Wawelskiej Katedry przez turystów jest traktowane jako pamiątka, ale dla nas ludzi wierzących, to nie tylko pamiątka, bo wierzymy w nieśmiertelność człowieka. Ta Katedra, szczególnie dziś - we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych - jest dla nas miejscem spotkania z rzeszą ludzi, którzy tu złożyli swoje kości. Jest miejscem spotkania przed Bogiem z tymi, którym wiele zawdzięczamy i których kochamy. To czas modlitwy za nich.

 

3. Dzień Zaduszny to liturgiczne spojrzenie w stronę wieczności. W jej przedsionku znajduje się czyściec, który jest arcydziełem miłosierdzia Bożego. Dzięki niemu można w czyśćcu po sprawiedliwości odpokutować swoje grzechy i można w nim dojrzeć do oglądania Boga „twarzą w twarz". Czyściec jest miejscem, w którym Bóg okazuje miłosierdzie i w którym my możemy okazać miłosierdzie tym, którzy w nim cierpią z tęsknoty, bo chcą oglądać Boga, a jeszcze nie nadeszła ich godzina. Nasza modlitwa może przyśpieszyć godzinę ich uszczęśliwienia.

 

4. Czyściec, jak przypomina nam św. Faustyna, to również wielka szansa zbawienia dla człowieka jeszcze żyjącego na ziemi, gdy prosimy za nim. Nasza modlitwa, połączona z miłością do Jezusa ukrzyżowanego, jest w stanie ocalić tysiące ludzi. Dlatego w Koronce do Miłosierdzia prosimy: „Ojcze, miej miłosierdzie dla nas i całego świata!"

 

Dziś, pamiętając o Kongresie Bożego Miłosierdzia, prosimy o to miłosierdzie dla wszystkich związanych z naszą Katedrą, którzy odeszli z tego świata. Prosimy również o miłosierdzie dla nas, abyśmy się z nimi spotkali. Zatroskani o zbawienie wielu z naszego pokolenia, prosimy również o miłosierdzie dla tych, którzy są odwróceni od Boga. Niech Jego miłosierne ramię w godzinie śmierci zagarnie ich do czyśćca, bo jest to kraina szczególnego miłosierdzia Bożego.

 

Pod krzyżem Jezusa wołamy głośnio: „Ojcze, dla Jego bolesnej męki, miej miłosierdzie dla nas i całego świata".

Amen.

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: