XIII Międzynarodowa Konferencja - Tomaszowice, 13 IX 2013


XIII Międzynarodowa Konferencja
Tomaszowice, 13 IX 2013

 

1. W imieniu Kościoła Krakowskiego witam i pozdrawiam serdecznie wszystkich uczestników tegorocznej, trzynastej już Międzynarodowej Konferencji, stanowiącej forum refleksji i dialogu na temat roli Kościoła katolickiego w procesie integracji europejskiej.

 

Wybór Krakowa na miejsce tego rodzaju spotkania nie jest przypadkowy. Kraków jako ważny ośrodek polskiej nauki i kultury był zawsze miastem otwartym, twórczym, tolerancyjnym, reprezentującym najlepsze tradycje myśli i kultury europejskiej. Z drugiej strony Kraków z jego ponad tysiącletnią tradycją chrześcijańską, stanowił zawsze prężny ośrodek życia kościelnego. Kościół Krakowski wydał wiele wybitnych postaci, gigantów ducha, a pośród nich świętych i błogosławionych. W ten duchowy pejzaż wpisał się również Karol Wojtyła jako intelektualista i pasterz. Jego obecność i działalność w naszym mieście przypadła na trudne czasy dwóch totalitaryzmów. Może właśnie dlatego był tak wrażliwy na sprawy człowieka, jego godności i praw.

 

Nie muszę dodawać, że wraz z wyborem na Biskupa Rzymu, Jan Paweł II wniósł swoje polskie i krakowskie doświadczenie w posługę papieską, w posługę uniwersalną w Europie i świecie.

 

2. Nie ulega wątpliwości, że temat obecnej Konferencji: „Rodzina we współczesnej Europie” należy do najbardziej aktualnych, stanowiących przedmiot nie tylko zwykłego zainteresowania, ale najwyższej troski wszystkich, którym leży na sercu przyszłość naszego kontynentu. Kryzys Europy wiąże się bezpośrednio z kryzysem rodziny. Nie jest przesadą stwierdzenie, że rodzina w Europie jest zagrożona w swych fundamentach. Przez całe wieki nikt nie podważał wzorca rodziny opartego na prawie naturalnym, a więc na małżeństwie jako wspólnocie miłości i życia mężczyzny i kobiety. Taka wspólnota ze swej natury była otwarta na przekazywanie życia. Rodziny tworzyły pierwotne, podstawowe komórki szerszych wspólnot – społeczności lokalnej, narodu oraz wspólnoty wartości i tradycji zwanej Europą.

 

Dzisiaj z niepokojem patrzymy na procesy i zmiany, które nie idą w kierunku umacniania rodziny, ale jej dezintegracji, rozmywania jej tożsamości. Ten proces dezintegracji ulega przyspieszeniu przez wprowadzanie ustaw z gruntu przeciwnych naturalnej i chrześcijańskiej koncepcji małżeństwa i rodziny. Mam tu na myśli kodyfikowane przez parlamenty prawa inspirujące się ideologią gender, a także sprzyjanie powstawaniu związków partnerskich jednopłciowych i zrównywanie ich w prawach i przywilejach z małżeństwami. Nie mniej niepokojące są pewne programy edukacji seksualnej, przeciwne chrześcijańskiej wizji człowieka i przekonaniom rodziców. Te programy docierają do bezbronnych dzieci i mogą wyrządzić im niepowetowaną krzywdę, deformując ich sumienia, ich pojmowanie ludzkiej płciowości i miłości, ich poczucie odpowiedzialności. Jakie owoce zbierzemy z takiego eksperymentu na żywej tkance młodego pokolenia?

 

3. Cieszę się, że Konferencja podejmuje istotny problem i temat rodziny w kontekście europejskim. Bez odrodzenia rodziny trudno będzie myśleć i marzyć o odrodzeniu Europy w sferze ducha, w sferze istotnych wartości, które rzeźbiły oblicze naszego Kontynentu, jego narodów.

 

W przemówieniu do Kurii Rzymskiej 22 grudnia 2011 roku, Benedykt XVI zauważył: „Europa znajduje się w kryzysie gospodarczym i finansowym, który w gruncie rzeczy ma swą podstawę w kryzysie etycznym, zagrażającym Staremu Kontynentowi. Mimo że w znacznej mierze wartości, takie jak solidarność, zaangażowanie na rzecz innych, odpowiedzialność za ubogich i cierpiących, są niekwestionowane, często brakuje siły motywującej, zdolnej skłonić pojedynczych ludzi i wielkie grupy społeczne do wyrzeczeń i ofiary. […] Z tego kryzysu rodzą się bardzo podstawowe pytania: gdzie jest światło, które mogłoby oświecić nasze poznanie nie tylko ogólnych idei, ale konkretnych nakazów? Gdzie jest siła, która unosi naszą wolę ku górze? Są to pytania, na które musi odpowiedzieć nasze głoszenie Ewangelii, nowa ewangelizacja, aby przesłanie stało się wydarzeniem, a głoszenie życiem”.

 

W adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa Jan Paweł II w takich słowach zwracał się do rodzin chrześcijańskich żyjących w Europie: „Jesteście fundamentem społeczeństwa jako pierwsze miejsce «humanizacji» osoby i życia społecznego, wzorem nawiązywania relacji społecznych przeżywanych w miłości i solidarności” (n. 94).

 

Życzę uczestnikom Konferencji, aby ich refleksja i praca w tych dniach przyczyniła się do urzeczywistnienia zarysowanego w tych słowach ideału. Wyzwanie jest ogromne, nasze siły wydają się niewspółmierne do czekających nas zadań, ale zróbmy krok naprzód. Pochylmy się nad kondycją europejskich rodzin i szukajmy świateł niosących nadzieję.

 

Dziękuję za uwagę.

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: