XV-lecie istnienia Domu Pomocy Społecznej w Zatorze i X rocznica poświęcenia Domu Rekolekcyjnego dla chorych im. Hanny Chrzanowskiej 7.08.2009


XV-lecie istnienia Domu Pomocy Społecznej w Zatorze

i X rocznica poświęcenia

Domu Rekolekcyjnego dla chorych

im. Hanny Chrzanowskiej

7.08.2009 - godz. 11.00

Pwt 6,3-9; Ps 112; Mt 5,1-12a

 

Wprowadzenie

 

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

Szanowni Przedstawiciele władz samorządowych i administracji państwowej,

Przedstawiciele Caritas Archidiecezji krakowskiej,

Czcigodni Księża i Siostry Zakonne,

Drodzy mieszkańcy i pensjonariusze Domu Pomocy Społecznej i Domu Rekolekcyjnego w Zatorze,

 

Pozdrawiam was wszystkich bardzo serdecznie przeżywając razem z wami Jubileusz XV-lecia istnienia Domu Pomocy Społecznej X-lecia Domu Rekolekcyjnego dla Chorych im. Sługi Bożej Hanny Chrzanowskiej w Zatorze.

Cieszę się, że to wielkie dobro miłości chrześcijańskiej - caritas - zainicjowane przed piętnastu laty rozwija się pomyślnie i przynosi wielkie owoce. Za wszystkie łaski pragniemy dziś Bogu dziękować: za kolejnych Księży Dyrektorów, za Siostry Służebniczki Bogarodzicy Dziewicy Maryi, za pracowników świeckich: lekarzy i pielęgniarki, oraz za cały personel Centrum Opiekuńczo Leczniczego Caritas. W tej Eucharystii wspominamy także wszystkich pensjonariuszy - żyjących i tych, którzy już odeszli do Pana po wieczną nagrodę.

 

Sprawując tę Najświętszą Ofiarę chcemy prosić Boga miłosierdzia, aby w naszych sercach nigdy nie zabrakło tej miłości, którą On nam ukazał w swoim Synu Jezusie Chrystusie.

Przystępując do sprawowania tych Świętych Tajemnic przeprośmy Boga za wszystkie grzechy, słabości i zaniedbania.

 

Homilia

 

1. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" (Mt 5,7).

Drodzy Bracia i Siostry! Dzisiejsza liturgia ze wspomnienia bł. Edmunda Bojanowskiego, założyciela Sióstr Służebniczek i Patrona kaplicy w Ośrodku Opiekuńczo-leczniczym wprowadza nas w samo centrum nauczania Jezusa Chrystusa. Kazanie na Górze, które nasz Mistrz i Nauczyciel wygłosił na początku swojej publicznej działalności, stało się programem życia dla Jego uczniów.

Wszystkie błogosławieństwa - błogosławieni ubodzy w duchu, którzy się smucą, cisi, łaknący i pragnący sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca, wprowadzający pokój, prześladowani dla sprawiedliwości - mówią o tym, jak być szczęśliwym tu na ziemi. Błogosławieństwo dla tych, którzy czynią miłosierdzie przenosi nas w inną rzeczywistość: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" (Mt 5,7). Możemy powiedzieć, że ci, którzy czynią miłosierdzie poznają, kim jest Ten, który jest źródłem miłosierdzia. Poznają więc Boga samego, ponieważ On jest - jak mówi Stary Testament - „miłosierdziem, litością i przebaczeniem" (por. Wj 34,6nn). Miłosierdzie wprowadza nas w rzeczywistość Boga, ponieważ - jak mówi św. Siostra Faustyna - miłosierdzie jest największym przymiotem Boga, naszego Ojca niebieskiego.

 

2. Sługa Boży Jan Paweł II w Encyklice o Bogu Bogatym w miłosierdzie Dives in misericordia przypomniał nam, że Bóg objawiał swoją miłość do człowieka w postaci miłosierdzia, czyli miłości darmowej, cierpliwości, przebaczenia i wierności. Już w Starym Przymierzu Bóg pokazywał, że Jego miłosierdzie wobec Narodu wybranego jest większe, niż ludzkie grzechy i słabości. Szczególnym momentem objawienia miłosierdzia było wydarzenie pod Górą Synaj, gdy Izraelici wytopili ze złota, zabranego z Egiptu, posąg cielca i zaczęli mu oddawać cześć (por. Wj 32,1-35). Zerwali w ten sposób przymierze zawarte przez Mojżesza.

Bóg jednak okazał swoją miłość i miłosierdzie, przebaczając grzech bałwochwalstwa i objawiając się jeszcze raz jako „miłosierny, litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność" (Wj 34,6; por. DM 4). W tym akcie miłosierdzia ukazał jak wielka jest Jego miłość do człowieka.

 

3. W całej pełni, jak mówi Ojciec Święty Jan Paweł II, Bóg objawił miłosierdzie wobec ludzi w życiu i nauczaniu swojego Syna Jednorodzonego Jezusa Chrystusa. Pan Jezus mówił do ludzi w przypowieściach wskazując, jak wielka jest miłość Boga do człowieka. Jest ona podobna do postawy Samarytanina, który ulitował się nad człowiekiem pobitym i obrabowanym przez zbójców (Łk 10,30-37). Samarytanin opatrzył jego rany, a potem zawiózł nieszczęśnika na swoim ośle do gospody i zapłacił za jego pobyt. Obiecał również, że wstąpi po niego, gdy będzie wracał z Jerozolimy.

 

Pan Jezus w całej pełni ukazał miłość Ojca do człowieka również poprzez swoje postępowanie, gdy pochylał się nad ludźmi chorymi, by ich uzdrawiać; kiedy rozmnażał chleb, aby nie byli głodni; gdy pocieszał strapionych i wskrzeszał umarłych. Ojciec Święty Jan Paweł II określił miłosierdzie jako „miłość czynną, miłość, która zwraca się do człowieka, ogarnia wszystko, co składa się na jego człowieczeństwo. Miłość ta w sposób szczególny daje znać o sobie w zetknięciu z cierpieniem, krzywdą, ubóstwem, w zetknięciu z całą historyczną „ludzką kondycją", która na różne sposoby ujawnia ograniczoność i słabość człowieka, zarówno fizyczną, jak i moralną. Właśnie ten sposób i zakres przejawiania się miłości nazywa się w języku biblijnym „miłosierdziem" (DM, 3).

Szczytem objawienia miłosierdzie Ojca jest ofiara Jezusa Chrystusa na Krzyżu.

 

4. Moi drodzy bracia i siostry! Cieszę się, że to wielkie dzieło miłosierdzia tak pięknie rozwija się tu w Zatorze i przynosi wspaniałe owoce w życiu ludzi opuszczonych, samotnych, chorych i cierpiących.

Przed 16 laty, w marcu 1991 roku, w sercach dobrych ludzi zrodziła się myśl, by w dawnym folwarku parafialnym założyć gospodarstwo rolne i pod okiem Caritas Archidiecezji krakowskiej prowadzić kuchnię dla ubogich.

Od samego początku obok księdza Proboszcza Czesława Puty były tu Siostry Służebniczki Dębickie, wierne charyzmatowi Założyciela, bł. Edmunda Bojanowskiego, które zaczęły organizować rekolekcje dla niepełnosprawnej młodzieży. Inicjatywy dobrych ludzi, pragnących świadczyć miłosierdzie poparł wówczas wojewoda bielski i władze lokalne. Dzięki nim od kwietnia 1994 roku zaczął działać ośrodek dla osób niepełnosprawnych, którego pierwszym dyrektorem był ks. Stanisław Pawłowski. Na terenie dawnego folwarku powstały nowe budynki. Od 1999 roku działa Dom Wczasowo-Rekolekcyjny dla Chorych im. Hanny Chrzanowskiej, dom i kaplica pod wezwaniem bł. Edmunda Bojanowskiego.

Dzięki kolejnej rozbudowie w 2002 roku zaczął działać Zakład Opiekuńczo-Leczniczy, gdzie niepełnosprawni korzystają ze specjalistycznej pomocy rehabilitacyjnej.

 

5. Drodzy bracia i siostry! Miłosierdzie, ogłoszone w Kazaniu na Górze i objawione w życiu i przepowiadaniu Jezusa Chrystusa, ukazuje na różne sposoby wielką miłość Boga do człowieka. Tam gdzie jest ludzka słabość i choroba, tam jeszcze bardziej widać jak wielkie jest miłosierdzie Boga.

Drodzy Księża, Drogie Siostry Służebniczki, drodzy pracownicy świeccy! Dzięki waszej pracy, dzięki tej zwykłej, szarej posłudze, która się tu dokonuje od rana do wieczora i również w nocy, ludzie cierpiący mogą rozpoznawać wielkość miłości Boga. Ojciec Święty Jan Paweł II w Encyklice o „Bogu bogatym w miłosierdzie" mówił o tym, że miłosierdzie jest najlepszym świadectwem o Bogu, który kocha człowieka i nigdy o nim nie zapomina. Jest świadectwem o Jezusie Chrystusie, który leczył ludzkie choroby i cierpiał jak my. Niech dziś postać Miłosiernego Samarytanina będzie dla was zawsze przypomnieniem, że wokół nas jest wiele biedy, wobec której nie możemy przejść obojętnie. Niech mówi, że każdy z nas może pochylić się nad człowiekiem potrzebującym pomocy i przeżyć radość podzielenia się dobrem, jakie posiadamy.

Przypominajmy sobie często to błogosławieństwo, jakie Pan Jezus wypowiedział w Kazaniu na Górze: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" (Mt 5,7). A Maryja, którą tak bardzo czcił bł. Edmund Bojanowski i Sługa Boży Jan Paweł II, niech osłania Was płaszczem swej macierzyńskiej opieki.

 

Pragnę was zapewnić, że modlę się za was i za wasze rodziny i codziennie proszę Boga o błogosławieństwo dla was. Szczęść Boże!

 

powrót

Msze święte

Wyszukiwarka tymczasowo nieaktywna


Partnerzy:
Mecenas: